نهان می‌سوخت چون شمع آتش دل رشتهٔ جان رازبان حالم آخر کرد روشن سوز پنهان را

Yanarkən könlümün pünhan oduyla şəm tək canım,Zəbani-halım axır zahir etdi dərdi-pünhanım.

ز رشک آن که دامن روی بر پای تو می‌مالدبه دامن می‌رسانم متصل چاک گریبان را

Ətək sürtər üzün hər ləhzə öpməkçün ayağından,Həsəddən damənə çatmış mənim çaki-giribanım.

نظر بر حال من از چشم بیمارت عجب نبودکه اهل درد می‌دانند قدر دردمندان را

Mənə bimar çeşminlə nəzər qılsan, əcəb olmazBəli, dərd əhli anlar ki, nədir tədbiri-dərmanım.

به خوناب جگر آغشته‌ام چون لاله سر تا پااثر بینید داغ عشق آن گلبرگ خندان را

Ciyər qanilə cismim qərq olubdur lalə tək, çünkiMənə bu daği-eşqi vermiş ol gül üzlü cananım.

دلی شد بسته هر تار زلفت حسبة للهکره مفکن برو بر هم مزن جمعی پریشان را

Sənin hər bir telində zülfünün bir can əsir olmuş,Pərişan qoyma olsun cəm ikən hali-pərişanım.

ز خط بر مصحف حسنت فزون شد رغبت دل‌هاکه با اِعراب طفلان خوب‌تر خوانند قرآن را

Könüllər rəğbəti artar görən dəmdə üzün xəttin,Uşaqlar zirzəbərlə tez oxur Quranı, bil, canım!

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. فضولی صفحه جان را ز عکس دانهٔ خالشچنان پر کن که مطلق جا نماند داغ هجران را

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Füzuli, xalının əksiylə can lövhün elə dolurKi, hicran dağinə yer qalmasın olduqca imkanın.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq