بی وجه نمی گریم گریه سببی داردبر حال دلم گریان حال عجبی دارد

Ağlaram, var gözümün yaşına, əlbəttə, səbəb,Ağlasam qəlbimin əhvalına, gəl sanma əcəb.

آن شوخ کمان ابرو با من نزند حرفیافکند بابرو چین گویا غضبی دارد

Məni dindirməyir ol qaşı kaman cananım,Qaş-qabaqla baxıb eylər mənə peyvəstə qəzəb.

تا زنده بود هرگز از جان نکشد منتهرکس که بدل ذوقی از نوش لبی دارد

Candan heç kəs, nə qədər ömr edə, minnət çəkməz,Zövq versə gər onun qəlbinə bir şirin ləb.

جنت طلبد زاهد ما روضه کویت رااز بخت بقدر خود هرکس طلبی دارد

Kuyi-canana bizik, talibi-cənnət zahid,Taleyindən edər öz qədricə hər kimsə tələb.

از حال دلم بی خود ای شمع چه می پرسیدور از مه رخسارت روزی چو شبی دارد

Yoxdur, ey şəm, soruşma, ürəyimdən xəbərim,Ondan ayrı mənə gündüz görünür zülməti-şəb.

پا کرده ز سر آید هر دم بسر کویتطفلست در اشکم اما ادبی دارد

Kuyinə gəlsə də yüz şövq ilə dürri-əşkim,Yaşının azlığına baxma, bilir rəsmi-ədəb.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. خوانند فضولی را گه عاشق و گه عارفمشهور جهانست او هر جا لقبی دارد

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Bu Füzuliyə gəh aşiq, gəhi arif deyilir,Şöhrəti dəhri tutub, var ona hər yerdə ləqəb.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq