خود را ز گریه شب همه شب غرق خون کنم
Qəzəl nədir?
Qəzəl: eyni qafiyəli beytlərdən (iki misralıq bəndlərdən) qurulan lirik şeir. Son beyt məqtədir: şair orada öz təxəllüsünü çəkir.
خود را ز گریه شب همه شب غرق خون کنمسر چون حباب صبحدم از خون برون کنم
Hər gecə ağlamaqla qan içində boğuluram,Səhər başımı köpük kimi qandan çıxarıram.
گفتم هوای عشق تو بیرون کنم ز دلدل را سر اطاعت من نیست چون کنم
Dedim sənin sevgi istəyini könlümdən çıxarım,Könlüm mənə tabe olmur, əlacım nədir?
تا کی بیاد عارض گلگون گلرخانرخسار خود بخون جگر لاله گون کنم
Nə vaxtadək gülüzlülərin gül yanaqları yadı ilə Üzümü cigər qanı ilə lalə kimi edəcəyəm.Sinəmin yarasına pambıq məlhəm üçün deyil,
بر زخم سیه پنبه نه از بهر مرهم استخواهم که سوز آتش دل را فزون کنم
İstəyirəm könlümün yanar odunu çoxaldım.Könül sevdası dodağından söz açmaqla əskilməz,
سودای دل بذکر لبت کم نمی شوددیوانه را چه فایده گر صد فسون کنم
Dəliyə yüz ovsun oxusan da fayda verməz.Naseh, cünunu tərk etməyin ağıllı iş olmaz,
دیوانه را بهر دو جهان اجتناب نیستناصح ز عقل نیست که ترک جنون کنم
Dəliyə hər iki dünyada zaval yoxdur.Gözümdən Füzuli, torpağa su axıdıram,
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. ریزم بخاک سینه فضولی ز دیده آبباشد که دفع آتش سوز درون کنم
Bəlkə içimin yanar odunu söndürəm.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/fuzuli-qezel-277
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Ey xacə, gər qulundan oğulluq murad isə,Şəfqət gözilə bax ona daim oğul kimi.
Ey vəziri-mülkpərvər kim, nizami-mülk üçünEy vəziri-mülkpərvər kim, nizami-mülk üçün,İntixab etmiş cəmi’i-xəlqdən sultan səni.
Ey ki, aləmdə məhəbbət adini məzmun edibEy ki, aləmdə məhəbbət adini məzmun edib,Hər zaman bir mahrüxsarın olursan maili.
Dəhr bir seylabdır, mülhəq ədəm dəryasınaDəhr bir seylabdır, mülhəq ədəm dəryasına,Biz ki, sərgərdanız, ol seylabə düşmüş xarü xəs.
Başqa şairlərin şeirləri · Eşq
Cilvələnib kəklik kimi,Ötür boylana-boylana.
Nə aləm indiEşqin şəhərində dəllal olmuşam,Bilmirəm yar üçün nə aləm indi.
Nə gözəldir o camalın, a gülüm!Nə gözəldir o camalın, a gülüm!Canıma dərdü məlalın, a gülüm!
Afitabi-dilbəri ruyi çün mahındır sənünAfitabi-dilbəri ruyi çün mahındır sənün,Afitabə sayəban türfi-külahundur sənün.