در دل زار غمی ز آن لب می گون دارم
Qəzəl nədir?
Qəzəl: eyni qafiyəli beytlərdən (iki misralıq bəndlərdən) qurulan lirik şeir. Son beyt məqtədir: şair orada öz təxəllüsünü çəkir.
در دل زار غمی ز آن لب می گون دارمچه کنم آه چه سازم دل پرخون دارم
Könlümü dərdə salan ol ləbi-meygun olmuş,Nə edim, yoxdur əlacım, ürəyim xun olmuş.
بر من ای شمع مزن خنده که سرمایه عشقگر سرشکست و فغان من ز تو افزون دارم
Bunca, ey şəm, mənə gülmə ki, sərmayeyi-eşqAh ilə göz yaşıdır, məndə o əfzun olmuş.
من اسیر غم دل ماندم و مجنون فرسودتاب من بر غم دل بیش ز مجنون دارم
Getdi Məcnun, məni eşq etdi əsiri-qəmi-dil,Dərdə dözməkdə mənim tək, demə, Məcnun olmuş.
سوختم قطره آبی نزدم بر آتشگرچه از اشک وطن در دل جیحون دارم
Vurmadım bir gilə su yandığım eşq atəşinə,Gərçi əşkin vətəni bu dili-məhzun olmuş.
حال بودست مرا بد همه وقت ولیهرگز این حال نبودست که اکنون دارم
Sən xərab eylədin əhvalımı peyvəstə, fəqətOlmamışdır belə ki, indi digərgun olmuş.
گه ز درد تو کنم ناله گه از طعن رقیبوه که اندوه درون و غم بیرون دارم
Gah səndən edirəm nalə, gəh əğyarimdən,Qəmi-pünhanü əyan halıma məzmun olmuş.
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. گرچه آن ماه جفا کرد فضولی بر منمن ندارم گله از ماه ز گردون دارم
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Ey Füzuli, mənə ol mah cəfa etdisə də,Yoxdur ondan gileyim, baisi gərdun olmuş.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/fuzuli-qezel-309
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Qansı mahin bilməzəm mehrilə olmuş zar sübh,Hər gün eylər xəlqə bir daği-nihan izhar sübh.
Qaçan kim, qamətindən ayrı seyri-busitan etdimQaçan kim, qamətindən ayrı seyri-busitan etdim,Qoparıb əşk-seylabilə min sərvi rəvan etdim.
Qeyrə eylər bisəbəb min iltifat ol nuşləbQeyrə eylər bisəbəb min iltifat ol nuşləb,İltifat etməz mənə mütləq, nədir bilmən səbəb?
Qəbrim daşına kim, qəm odundan zəbanədirQəbrim daşına kim, qəm odundan zəbanədir.Tən oxun atma kim, xətəri çox nişanədir.
Başqa şairlərin şeirləri · Eşq
Çıxıb gül fəslində seyrə nigarım,Sənalar eylərəm baharü yayə.
Taprmışam könlümü mən, türreyi-cananda imişTaprmışam könlümü mən, türreyi-cananda imiş,Ah, cəmiyyəti-dil zülfü-pərişanda imiş.
ŞikəstəQalmışam pərvanə tək,Odlanə-odlanə mən.
YandımYenə yada düşdü nakam eşqimiz,O gözün oduna bir daha yandım.