نشان تیر آهم گشته‌ای ای آسمان شب‌هاترا بر سینه پیکان‌هاست هرسو نیست کوکب‌ها

Asiman, sinəni ahım gecələr aldı nişan,Deyil ulduzlar, o sinəndəkilərdir peykan.

دل بی‌خود درون سینه دارد فکر زلفینتبسان مرده‌ای کش مونس قبرند عقرب‌ها

Zülfünün fikrinə sinəmdə könül yer vermiş,Ölüyə qəbrdə əqrəblər olur munisi-can.

خطست آن یا برآمد دود دل از بس که محبوبانزدند آتش به دل‌ها در زنخدان‌ها و غبغب‌ها

Zülfdür gərdəninə düşdü və ya ağ buxağın,Ah odumda alışıb tüstülədi, ey canan!

جفا را از معلم یاد می‌گیرند محبوبانز مکتب‌هاست فریادم که ویران باد مکتب‌ها

Çün cəfa dərsini məktəbdən o dilbərlər alır,Yıxdı məktəb evimi, kaş ola məktəb viran!

ز خاک رهگذر هر ذره‌ای را شهسواری دانکه بر دل داغ‌ها دارد ز نقش نعل مرکب‌ها

Çəksə at nalları dağ qəlbimə, bivəch deyil,Yolunun torpağıdır min ürəyi dağlı cavan.

فکندی عکس در می گشت رشکم زآنکه می‌ترسمنهی لب بر لب ساغر رسانی بر لبت لب‌ها

Əksini meydə görüb, qibtədən öldüm, qorxdum,Ləbinə ləb toxuna sağərə ləb qoycaq haman.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. چه شد یارب که در شب‌های تنهایی نمی‌یابدفضولی کام دل هرچند می‌خواهد به یارب‌ها

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Bu Füzuli nə üçün yetmədi öz mətləbinə,O ki, yalqız gecələr sübhə qədər etdi fəğan?

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq