خورشید بسی خاک‌نشین شد به هوایتروزی نتوانست که بوسد کف پایت

فریاد که جانم به لب آمد ز تحیرحرفی نشنیدم ز لب روح‌فزایت

خون ریخته بهر ثواب از همه جز ماما را گنه اینست که مردیم برایت

زان غافلی ای ماه که هر شب به ترددچون هاله رهی می‌فکنم گرد سرایت

تا تیر تو بر من در صد ذوق گشادستهر زخم دهانیست مرا بهر دعایت

تا نقش تو بر لوح دل و دیده کشیدیمقطعا نکشیدیم سر از تیغ جفایت

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. کس نیست که اندیشه زلف تو نداردتنها نه فضولیست گرفتار بلایت

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq