Timsali-məlal, hüsni-məhzun
Dün gedirkən yolumda gördüm ki, –Bir gözəl hüzndari-möhnət idi.Hüsni zəngin, fəqiri-sərvət idi,Cazib idi o çöhreyi-mübki.
Atəşin hüsnü, parlayan ruyu –Könlümə gözlərilə ot atdı.Ruhi-məcruhumu alovlatdı,Oldu zənciri-qəlb hər muyu.
Telləri sanki damgahi-siyah,Baxışı dilfiribü dilbər idi.Yerə enmiş səmavi düxtər idi,Gönlümü ovladı o xüldpənah.
Öylə bir can ki, can alan afət,Həm də canbəxş bir Məsihə idi.Dili sözsüz, gözü fəsihə idi,Gözləri, sözləri gözəldi, əvət.
Göz ki, bir çeşmeyi-bəlağətdir,Pək hərarətli söz axar ondan.Arif anlar bunu, deyil nadan,Göz sözü haizi-fəsahətdir.
Hüsnü məhzun bu dilrüba düxtər,Məni də hüznünə şərik etdi.Parladı, parladı, uçub getdi,Zənn qıldım ki, söndü bir əxtər.
Yerlərin ulduzu, göyün huru,Könlümü ovladı, qürub etdi.Səhəri bad idi, hübub etdi,Mən o hurun bu gün də məshuru.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/hadi-timsali-melal-husni-mehzun
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Əgər insaf ilə sorsan, həqiqət, –Deyil bu hal şayani-ədalət.
Mütaliəyə dairKəndində yar et, əfəndim, dəftəri-canpərvəri,Ruhbəxşi-mürdəgandır elmü hikmət dəftəri,
Məhəmmədəli Mirzənin nəzəri-diqqətinə ədalətli bir vəsiyyətEşitdim ölən vəqt Nuşirəvan –Öz övladına böylə qıldı bəyan:
Xosrovun Şiruyəyə nəsihətiGözün yumduğu dəmdə Xosrov, şu zat –Ki, yə'ni edən gündə tərki-həyat –
Başqa şairlərin şeirləri
Bir ala gözlünü sevibdi könülDəhanı pistədir dodağı ballı
Yetişdi cana konul, ey nigar, rəhm eyləYetişdi cana konul, ey nigar, rəhm eylə,Qalıb yolunda gozum intizar, rəhm eylə!
Gəlir keçərEy dil, həmişə gərdişi-dövran gəlir keçər,Hər gün cəfa və möhnəti-hicran gəlir keçər,
Qəzəl: Bəh, baharın yenə gəldi yelin həmhəməsiBəh, baharın yenə gəldi yelin həmhəməsiQış keçib getdi o qar və külək və dəmdəməsi