Qəzəl 6561

از مزار اهل حق جز دولت عقبی مخواهزینهار از ترک دنیا کردگان دنیا مخواه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6563

تا ز خط پشت لب جان بخش جانان شد سیاهعالم روشن به چشم آب حیوان شد سیاه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6567

صبح شد برخیز مطرب گوشمال ساز دهعیشهای شب پریشان گشته را آواز ده

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6568

این چه خورشیدست یارب از افق تابان شده؟کز تماشایش فلک یک دیده حیران شده

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6572

بی توام در دل شراب ناب می گردد گرهدر زمین تشنه من آب می گردد گره

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6573

در گلویم اشک رنگارنگ می گردد گرهکاروان در راههای تنگ می گردد گره

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6576

رحم کردن بر ستمکاران، ستم بر عالمی استپنبه بر داغ پلنگ خشمگین بیجا منه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6579

دل ز غفلت چون خودآرایان به رنگ و بو منهچون گل از هر شبنمی آیینه بر زانو منه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6580

از دل سودایی ما آسمان رنگ است کوهاز هلال تیشه ما آتشین چنگ است کوه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6581

تیشه زد بر پای خود هر کس که زد بر پای کوهدست کوته دار چون فرهاد از ایذای کوه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6582

صباحت آب در گلزارش از جوی گهربستهنزاکت رشته جان را بر آن موی کمر بسته

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6592

خنکی در اسد از مهر جهانگیر مخواهنفس سرد ز کام و دهن شیر مخواه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6593

سرو من طرح نو انداخته‌ای یعنی چه؟جامه را فاخته‌ای ساخته‌ای یعنی چه؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6597

به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاهکند درازی شب عمر شمع را کوتاه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6599

بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاهکه خم کند قد استاده را نظاره چاه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6600

چگونه زان گل رعنا دو چشم بردارم؟که هم بهار نگاه است و هم خزان نگاه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6606

نه سرخ چهره خورشید را شفق کردهکه از خجالت روی تو خون عرق کرده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6607

عرق به برگ گلت می دود شتاب زدهنگاه گرم که این نقش را بر آب زده؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6608

ز خط عذار تو تا عنبرین نقاب شدهز هاله خوبی مه پای در رکاب شده

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6609

به هر کجا که خوری باده تن به خواب مدهبنای خانه ناموس را به آب مده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6611

بریده نعل ز عشق که بر جگر لاله؟به سنبل که سیه کرده چشم تر لاله؟

Saib TəbriziQəzəl4 dəq
Qəzəl 6619

تا سبزه خط از لب جانان برآمدهآه از نهاد چشمه حیوان برآمده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6630

ساقی قدحی از می اسرار مرا دهیک قطره ازان قلزم زخار مرا ده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6634

از حسن تو یک رقعه به گلزار رسیدهاز زلف تو یک نافه به تاتار رسیده

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6643

چون چنگ هر رگ من، دارد سری به نالهدارد نشان داغی، هر عضو من چو لاله

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6648

کشد گر به صورت ز دل صد زبانهبه معنی بود نور آتش یگانه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6649

ای که از شغل عمارت غافل از دل گشته‌ایاز سگ خاموش گیر خاک غافل گشته‌ای

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6657

می کشد دل را ز دستم دلربای تازه ایدر کشاکش داردم زورآزمای تازه ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6680

دل چه افتاده است در این خاکدان بندد کسی؟در تنور سرد از بهر چه نان بندد کسی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6682

شوق اگر شهپر شود پروا نمی دارد کسیهمچو موج اندیشه از دریا نمی دارد کسی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq