Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
هر زمان در شهر بند عقل، سور و ماتمی استجز جهان عشق نبود گر جهان بی غمی است
Qəzəl 1247İnsanı məst eyləyən saçlar, o nemət kimdədir?Ay camala nur saçan nurlu o surət kimdədir?
Qəzəl 1253خط سبز از صفحه عارض ستردن خوب نیستآیه حرمت به آب تیغ شستن خوب نیست
Qəzəl 1259توبه همصحبتان بر خاطر ما بار نیستراه امن بیخودی را کاروان در کار نیست
Qəzəl 1261عشقبازی کار هر حلاج دعوی دار نیستهر کمانی در خور طاق بلنددار نیست
Qəzəl 1277فکر جانسوز مرا یک نقطه بی انداز نیستیک سپند بزم من بی شعله آواز نیست
Qəzəl 1282حاصل دنیای فانی جز غم و تشویش نیستمد عمر جاودانش آه حسرت بیش نیست
Qəzəl 1286آسمان در چشم ما دود و بخاری بیش نیستسر به سر روی زمین مشت غباری بیش نیست
Qəzəl 1314پیچ و تاب آن کمر با موی آتش دیده نیستمصرع پیچیده زلف این قدر پیچیده نیست
Qəzəl 1322غفلت تر دامنان را حاجت پیمانه نیستچشم خواب آلود نرگس گوش بر افسانه نیست
Qəzəl 1324زان لب شیرین که در هر گوشه صد فرهاد داشتبوسه ای برد از میان ساغر که صد فریاد داشت
Qəzəl 1331از پر سیمرغ اگر دست حمایت زال داشتاز غم عالم مرا هم عشق فارغبال داشت
Qəzəl 1332تا دل از یاد تو می در ساغر اندیشه داشتهر حبابی را که می دیدم پری در شیشه داشت
Qəzəl 1333شب که مجلس روشنی از طلعت جانانه داشتشمع پیش چشم دست از شهپر پروانه داشت
Qəzəl 1338جان و دل را رایگان آن دشمن جان برنداشتدین و ایمان را به هیچ آن نامسلمان برنداشت
Qəzəl 1339یاد ایامم که در تن جان ما منزل نداشتموجه مطلق عنان ما غم ساحل نداشت
Qəzəl 1347در بهار نوجوانی هر که از صهبا گذشتبی توقف می تواند از سر دنیا گذشت
Qəzəl 1349می توان با همت سرشار از دنیا گذشتموج با این شهپر توفیق از دریا گذشت
Qəzəl 1350همچو برق از عالم اسباب می باید گذشتزین خراب آباد چون سیلاب می باید گذشت
Qəzəl 1362از سودا آفرینش دل مکدر بازگشتبا دهان خشک ازین ظلمت سکندر بازگشت
Qəzəl 1373هر که عبرت حاصل از اوضاع دنیا کرد و رفتیوسف خود را درین بازار پیدا کرد و رفت
Qəzəl 1380زنگ خط آیینه رخسار جانان را گرفتسبزه بیگانه آخر این گلستان را گرفت
Qəzəl 1381دامن فرصت دل بیتاب نتواند گرفتمشت خاکی پیش این سیلاب نتواند گرفت
Qəzəl 1388وقت خط کام از لب چون نوش می باید گرفتدرد این میخانه را سرجوش می باید گرفت
Qəzəl 1408غزالان را ز وحشت باز دارد دیدن چشمتبه چرخ آرد زمین را چون فلک گردیدن چشمت
Qəzəl 1417قد موزون تو روزی که به جولان برخاستهر که را بود دلی، از سر ایمان برخاست
Qəzəl 1428از زمین اوج گرفته است غباری که مراستایمن از سیلی موج است کناری که مراست
Qəzəl 1439صیقل روح و طباشیر جگر مهتاب استجام شیری که برد دل ز شکر مهتاب است
Qəzəl 1445هر که از درد طلب شکوه کند نامردستعشق دردی است که درمان هزاران دردست
Qəzəl 1451دوری راه طلب بر دل کاهل بارستبر دل گرمروان، دیدن منزل بارست