Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
مگر از ناله بلبل دل ما بگشایدورنه پیداست چه از باد صبا بگشاید
Qəzəl 342خدایا درپذیر این نعره مستانه ما رامکن نومید از حسن قبول افسانه ما را
Pərakəndə şeir 346کسی که کاوش عشقی درون خود داردهمیشه باده لعلی ز خون خود دارد
Qəzəl 345دهن بستن ز آفتها نگهبان است دلها رالب خاموش دیوار گلستان است دلها را
Qəzəl 350چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟می لعلی جواهر سرمه سازد ظلمت شب را
Qəzəl 352اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت راکه دندان می گزد پیوسته انگشت شهادت را
Qəzəl 355مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت راکه سنگ کم نمی باشد ترازوی قیامت را
Pərakəndə şeir 357غریب کوی تو در هر کجا وطن سازدز پاره های دل آن خاک را یمن سازد
Pərakəndə şeir 358دل رمیده به این خاکدان نمی سازدبه هیچ وجه شرر با دخان نمی سازد
Pərakəndə şeir 365سحر که پرده ز رخ گلرخان براندازند( ) زلزله در ملک خاور اندازند
Pərakəndə şeir 367دلاوران که صف کارزار می شکنندبه خون گرم من اول خمار می شکنند
Pərakəndə şeir 368ترا که چتر زراندود آفتاب بودهلال عید به اندازه رکاب بود
Qəzəl 369ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش راکند بر دود صبر آن کس که می افروزد آتش را
Qəzəl 370بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش رابه فریاد آورد مشتی نمک دریای آتش را
Pərakəndə şeir 378دل چو آرایش مژگان تر خویش کندداغ را آینه دار جگر خویش کند
Pərakəndə şeir 383عاشقانی که دل از گریه سبکبار کنندشکوه خود چه ضرورست که اظهار کنند؟
Pərakəndə şeir 385داغ سودای ترا بر دل بی کینه نهندگوهری را که عزیزست به گنجینه نهند
Pərakəndə şeir 391دم گرچه پیش آینه عالم نمیزندآیینه پیش عارض او دم نمیزند
Qəzəl 390اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل راکه بی برگی به سامان می کند کار توکل را
Qəzəl 391به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل رابه این یک مشت گل مسدود کردم روزن دل را
Qəzəl 392درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟که دارد یاد، هر خاری در او صد کاروان گل را
Qəzəl 394نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم راسلیمان بار دیگر چون گرفت از دیو خاتم را؟
Pərakəndə şeir 396در خشت خم به چشم حقارت نظر مکنخورشید ساغر از لب این بام شد بلند
Pərakəndə şeir 398تیر از فراق شست تو می کرد ناله دوش؟یا بال عندلیب پر این خدنگ بود
Pərakəndə şeir 401(هرگه لبت به خنده تبسم ادا شودهر عضو من چو برگ گل از هم جدا شود)
Pərakəndə şeir 405ای سنگدل عقیق تو بدنام می شودورنه مرا چه از دو سه دشنام می شود؟
Qəzəl 404مکن کوتاه در ایام خط زلف پریشان راکه باشد ناگزیر از مد بسم الله دیوان را
Qəzəl 408ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان راز بلبل مطرب رنگین کلام آورد مستان را
Qəzəl 410ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران راگره در دل ز پیوندست دایم شاخساران را
Qəzəl 414نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان راتپیدن مشق پروازست دلهای پریشان را