Qəzəl 561

حلقه هر در باغی نشود دیده ماباغ دربسته بود دیده پوشیده ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 563

ز عشق بی مژه تر نمی توان بودنبهار بی می و ساغر نمی توان بودن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 562

گرچه از درد خزانی شده رخساره مامی توان چید گل از سینه صد پاره ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 563

تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟که رگ ابر بهارست رگ و ریشه ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 566

سیل را گنج شمارد دل ویرانه مابرق را تنگ در آغوش کشد دانه ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 568

می بده ساقی که از فیض شراب صبحگاهنور می بارد ز روی آفتاب صبحگاه

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 574

ازان رخسار حیرت آفرین تا پرده واکردیمرا چون دیده قربانیان بی مدعا کردی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 575

ندارد حسن خط چون من غلام حلقه در گوشیندارد صفحه دوران چو من عاشق بناگوشی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 575

به مجلسی که کشی از نقاب بند آنجاستاره سوخته ای نیست جز سپند آنجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 577

عرق آلود ز می طرف جبین ساخته ایدیده ها را صدف در ثمین ساخته ای

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 576

به محفل تو که خاموش بود سپند آنجاکراست زهره که سازد صدا بلند آنجا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 578

بی سبب بر سرم ای عربده ساز آمده ایاز دل من چه به جا مانده که باز آمده ای؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 580

خوش آن که از دو جهان گشت بی نیاز اینجاگرفت دامن آن یار دلنواز اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 581

عیار حسن ز صاحب نظر شود پیداکه قیمت گهر از دیده ور شود پیدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 584

غافل ز سیر عالم انوار مانده ایدر عقده بزرگی دستار مانده ای

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 583

چه می کنند حریفان عشق صهبا را؟که آتش از دل خویش است جوش دریا را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 589

مبین ز موج تهیدست خوار دریا راکه روی کار بود پشت کار دریا را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 592

مده به چشم و دل خویش راه، غفلت رابه خلوت لحدانداز خواب راحت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 594

ز دوزخ است چه پروا نیازمند ترا؟که ساخت شعله سویدای دل سپند ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 598

ختم است بر خرام تو راه نظر زدنچون آه صبحگاه به قلب جگر زدن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 599

اول علاج ما به نگاه کشند کنآنگاه غیر را هدف نوشخند کن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 602

هر نغمه طرازی نرباید دل مستاناز ناله نی وجد کند محمل مستان

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 604

ز گریه سرکشی افزود آن پریوش راکه شعله ور کند اشک کباب، آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 606

نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ اوهم مگر آیینه سازند از دل چون سنگ او

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 607

عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای اوخضر و عمر جاودان، ما و قد رعنای او

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 607

گداخت دیدن آن روی بی نقاب مراچو نخل موم، نمی سازد آفتاب مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 610

ای صبا احوال ما با پاسبان او بگواشتیاق سجده را با آستان او بگو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 610

ز خاک کوی تو پرواز مشکل است مراکه از گرانی جان، کوه بر دل است مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 620

ارگ چه سیل فنا برد هر چه بود مراز بحر کرد کرم خلعت وجود مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 623

منقلب گشته است از دور فلک احوال منضعف پیری در جوانی کرده استقبال من

Saib Təbrizi1 dəq