Pərakəndə şeir 645

ازان رخسار حیرت آفرین تا پرده واکردیمرا چون دیده قربانیان بی مدعا کردی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 646

ندارد حسن خط چون من غلام حلقه در گوشیندارد صفحه دوران چو من عاشق بناگوشی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 644

بس است تیغ تغافل من بلاجو رامکن به خون من آلوده تیغ ابرو را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 647

دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانیبود از اشک دایم کار چشمش سبحه گردانی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 647

رساند ابر به جایی گهرفشانی راکه برد کوه غم از سینه ها گرانی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 652

کند چه نشو و نما دانه زمین گیریکه در گذار ندیده است ابر تصویری

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 653

زهی نگاه تو با فتنه گرم همدوشیبه دور خط تو خورشید در سیه پوشی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 651

ازان دو سلسله عنبرین گره بگشاز کار شهپر روح الامین گره بگشا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 654

به هر ترنمی از جای می رود دل ماسبک رکاب چو بوی گل است محمل ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 657

آسوده ای که لطف نمایان ندیده ایآن سینه را ز چاک گریبان ندیده ای

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 659

ای فتنه از سپاه تو تیری ز ترکشیاز خنده تو شور قیامت نمکچشی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 660

صبر مرا حواله به سیماب می کنیدلداری سفینه به گرداب می کنی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 658

ز عمر باج ستاند می دو ساله مابه آفتاب شبیخون زند پیاله ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 659

حدیث خام مجویید در رساله مابه مهر داغ رسیده است برگ لاله ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 667

به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکناگر ز سوختگانی صدا بلند مکن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 673

به خرج رفت حیاتم ز هرزه‌کوشی‌هابه خاک ریخت شرابم ز خام‌جوشی‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 675

آن را که نیست وسعت مشرب درین سرادر زندگی به تنگی قبرست مبتلا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 678

عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای اوخضر و عمر جاودان، ما و قد رعنای او

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 681

هر کس نکرده در گرو می کتاب رانگرفته است از گل کاغذ گلاب را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 682

می سوزد آرزو دل پراضطراب رابر سیخ می کشد رگ خامی کباب را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 685

اگر ز تیغ کند روزگار افسر توبرون نمی رود این باد نخوت از سر تو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 684

دلکوب نیست حادثه دنیاپرست راماهی ز حرص طعمه فرو خورد شست را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 696

عشق است غمگسار دل دردمند راآتش گره ز کار گشاید سپند را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 704

از شرم، حرص دلبری افزود ناز راکز دوختن گرسنه شود چشم، باز را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 724

ابروی او نرفت ز مد نظر مرادر زیر تیغ، زندگی آمد بسر مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 738

با زلف کار نیست رخ یار دیده راره می گزد چو مار، به منزل رسیده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 742

دل خود به خود شکسته شود عشق پیشه راسنگ است در بغل می پر زور شیشه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 744

مگذار بر زمین دل شبها پیاله رااز باده برگ لاله کن این داغ لاله را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 745

دادم ز شور عشق به سیلاب خانه راکردم به خارخار بدل آشیانه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 750

بشنو ز من ترانه غیرت فزای راگر مردی ای سپند، نگه دار جای را!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq