Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود راکه از ظلمت برون آرم روان روشن خود را
Qəzəl 366نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر راز دود تلخ پروا نیست چشم سخت مجمر را
Qəzəl 373ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش راکه چندین عقده در کار از سپند افتاد آتش را
Qəzəl 375به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش راکه می جوشد می از پیمانه چشم می پرستش را
Qəzəl 376به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش رارم آهو به استقبال می آید کمندش را
Qəzəl 378ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش راز شیرینی به حلوا احتیاجی نیست جنگش را
Qəzəl 380به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش رابه نوبت پاس می دارند گلها خار راهش را
Qəzəl 384مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفانکه از دریای گوهر، بهره خاشاک است ساحل را
Pərakəndə şeir 387می خرامید و صبوح از می بی غش زده بودلاله ای بود که سر از دل آتش زده بود
Qəzəl 387به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل راکه نتوان راست گردانیدن این دیوار مایل را
Pərakəndə şeir 402دل روبرو به خنجر مژگان چرا شودبا برق، خار دست و گریبان چرا شود؟
Qəzəl 401به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان راغبار خط لب بام است این خورشید تابان را
Pərakəndə şeir 404عمرم به تلخکامی مل خرج می شوداشکم به رنگ لاله و گل خرج می شود
Pərakəndə şeir 407هرکس که از رخ تو نظر آب میدهدخرمن به برق و خانه به سیلاب میدهد
Pərakəndə şeir 414چه شد دگر که فغان از دلم خروش کشید؟لباس عافیتم دست غم ز دوش کشید
Pərakəndə şeir 415مرا در آتش بی رحمی عتاب مسوزکه شمع طور مرا با چراغ می جوید
Qəzəl 416محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان رانمی گیرد گریبان شحنه کوته آستینان را
Qəzəl 419متاب از کشتن ما ای غزال شوخ گردن راکه خون عاشقان باشد شفق این صبح روشن را
Pərakəndə şeir 435می بی خبر از نرگس شهلای تو ریزدخمیازه نمکسود ز لبهای تو ریزد
Qəzəl 440گر آن شیرین سخن تلقین کند گفتار طوطی راسخن شکر شود در پسته منقار طوطی را
Qəzəl 444به آهی می توان از خود برآوردن جهانی راکه یک رهبر به منزل می رساند کاروانی را
Pərakəndə şeir 446احوال دل خسته به اغیار مگوییدحال سرشوریده به دستار مگویید
Qəzəl 445نه هر چشمی سزاوارست رخسار معانی راکه شبنم دیده شورست گلزار معانی را
Qəzəl 446کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی راسیاهی لازم افتاده است آب زندگانی را
Pərakəndə şeir 450خراب شو که به ملک خراب باج نباشدبرهنه شو که به عریان تنان خراج نباشد
Qəzəl 449رسانیده است حسن او به جایی بی وفایی راکه عشاق از خدا خواهند تقریب جدایی را
Pərakəndə şeir 455گریهٔ ما دل به طوفان میدهدنالهٔ ما جان به افغان میدهد
Qəzəl 459می جان بخش اگر چه جام زر می گیرد از میناسفال تشنه لب فیض دگر می گیرد از مینا
Qəzəl 460اگر این بار می آید به دستم گردن میناچو درد می نخواهم داشت دست از دامن مینا
Pərakəndə şeir 462ای ز رویت هر نظر محو تماشای دگردر دل هر ذره ای خورشید سیمای دگر