Qəzəl 360

ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود راکه از ظلمت برون آرم روان روشن خود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 366

نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر راز دود تلخ پروا نیست چشم سخت مجمر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 373

ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش راکه چندین عقده در کار از سپند افتاد آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 375

به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش راکه می جوشد می از پیمانه چشم می پرستش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 376

به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش رارم آهو به استقبال می آید کمندش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 378

ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش راز شیرینی به حلوا احتیاجی نیست جنگش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 380

به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش رابه نوبت پاس می دارند گلها خار راهش را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 384

مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفانکه از دریای گوهر، بهره خاشاک است ساحل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 387

می خرامید و صبوح از می بی غش زده بودلاله ای بود که سر از دل آتش زده بود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 387

به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل راکه نتوان راست گردانیدن این دیوار مایل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 402

دل روبرو به خنجر مژگان چرا شودبا برق، خار دست و گریبان چرا شود؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 401

به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان راغبار خط لب بام است این خورشید تابان را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 404

عمرم به تلخکامی مل خرج می شوداشکم به رنگ لاله و گل خرج می شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 407

هرکس که از رخ تو نظر آب می‌دهدخرمن به برق و خانه به سیلاب می‌دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 414

چه شد دگر که فغان از دلم خروش کشید؟لباس عافیتم دست غم ز دوش کشید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 415

مرا در آتش بی رحمی عتاب مسوزکه شمع طور مرا با چراغ می جوید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 416

محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان رانمی گیرد گریبان شحنه کوته آستینان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 419

متاب از کشتن ما ای غزال شوخ گردن راکه خون عاشقان باشد شفق این صبح روشن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 435

می بی خبر از نرگس شهلای تو ریزدخمیازه نمکسود ز لبهای تو ریزد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 440

گر آن شیرین سخن تلقین کند گفتار طوطی راسخن شکر شود در پسته منقار طوطی را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 444

به آهی می توان از خود برآوردن جهانی راکه یک رهبر به منزل می رساند کاروانی را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 446

احوال دل خسته به اغیار مگوییدحال سرشوریده به دستار مگویید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 445

نه هر چشمی سزاوارست رخسار معانی راکه شبنم دیده شورست گلزار معانی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 446

کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی راسیاهی لازم افتاده است آب زندگانی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 450

خراب شو که به ملک خراب باج نباشدبرهنه شو که به عریان تنان خراج نباشد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 449

رسانیده است حسن او به جایی بی وفایی راکه عشاق از خدا خواهند تقریب جدایی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 455

گریهٔ ما دل به طوفان می‌دهدنالهٔ ما جان به افغان می‌دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 459

می جان بخش اگر چه جام زر می گیرد از میناسفال تشنه لب فیض دگر می گیرد از مینا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 460

اگر این بار می آید به دستم گردن میناچو درد می نخواهم داشت دست از دامن مینا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 462

ای ز رویت هر نظر محو تماشای دگردر دل هر ذره ای خورشید سیمای دگر

Saib Təbrizi1 dəq