Qəzəl 5463

ما ز شغل آب و گل آیینه را پرداختیمخانه سازی را به خودسازی مبدل ساختیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5464

ما نفس بر لب به صد رنج و تعب می آوریمپیر می گردیم تا روزی به شب می آوریم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5465

از شکست آرزو قند مکرر می خوریمبر لب خود خاک می مالیم و شکر می خوریم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5468

ما ز اهل عالمیم اما ز عالم فارغیماز غم و شادی و نوروز و محرم فارغیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5484

ز گیرایی چنان گشته است بی برگ و نوا دستمکه نتواند گرفت افتادگی را از هوا دستم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5485

در آن شبها که از یاد تو ساغر بود در دستمز هر ناخن هلال عید دیگر بود در دستم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5488

به یاد آتشین رخساره ای در انجمن رفتمبه پای شمع افتادم چو اشک از خویشتن رفتم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5491

اگرچه بی ثمر مانند سرو و بید و شمشادمزسنگ کودکان آسوده از پیوند آزادم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5500

اگر می‌داشتم بال و پری پرواز می‌کردمدرین بستان‌سرا دیوان محشر باز می‌کردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5504

پریشان چند در وحشت‌سرای آب و گل گردمدل از دنبال من گردد من از دنبال دل گردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5516

ندیدم روز خوش تا چون قلم روی سخن دیدمبه زیر تیغ رفتم تا زبند آزاد گردیدم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5518

بر آن پای حنایی روی زرد خویش مالیدمازین گلشن که چیده است این گل رعنا که من چیدم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5526

پریشان خاطری آماده از صد رهگذر داردصف آهی چو مژگان متصل پیش نظر دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5527

به دل زخم نمایانی چو پرگار از دو سر دارمکه یک پا در حضر پیوسته یک پا در سفر دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5528

به صورت گرچه بر رخسار مه رویان نظر دارمولی در عالم معنی نظر جای دگر دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5533

هزاران معنی پیچیده در زلف سخن دارمسر زلف سخن بی چشم زخم امروز من دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5537

چه سازد گرد کلفت با دل شادی که من دارمندارد پای در گل سروآزادی که من دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5539

ز دامن نگذرد پای زمین گیری که من دارمگران محمل تر از خواب است شبگیری که من دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5541

زند پهلو به گردون کوه عصیانی که من دارمبه صد دریا نگردد پاک, دامانی که من دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5542

دم گرمی طمع از ناله های آتشین دارمکه مشکل عقده ها در پیش از آن چین جبین دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5559

همان بیگانه ام با خلق هر چند آشنا باشمچو نور دیده در یک خانه از مردم جدا باشم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5566

ز جوش سینه حرف آفرین میخانه خویشمز معنیهای رنگین باده پیمانه خویشم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5573

کجا مایل به هر دل گردد ابرویی که من دانم؟که سر می‌پیچد از یوسف ترازویی که من دانم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5575

ترا از خواندن مکتوب من تنگ است می دانمجواب نامه ناخوانده ام جنگ است می دانم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5578

سیه مست جنونم وادی و منزل نمی دانمکنار دشت را از دامن محمل نمی دانم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5580

چو بیدردان به روی سبزه غلطیدن نمی دانماگر گل از گریبانم دمد چیدن نمی دانم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5581

بیا در جلوه ای سرو روان تا جان برافشانمبیفشان زلف کافر کیش تا ایمان برافشانم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5588

ز تیغش خونبهای دل به صد امید می خواهمچه گستاخم که خون شبنم از خورشید می خواهم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5592

رخی در ماتم مطلب به خون اندوده می خواهمدلی چون دیده قربانیان آسوده می خواهم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5596

گهی از دل، گهی از دیده، گاه از جان ترا جویمنمی دانم ترا ای یار هر جایی کجا جویم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq