Qəzəl 5513

به پیغام زبانی از دهان یار خرسندمبه حرف و صوت از آن لبهای شکربار خرسندم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5515

زبان تا بود گویا، تیغ می بارید بر فرقمجهان دارالامان شد تا زبان در کام دزدیدم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5521

چنان سرگرمیی از شوق آن گلگون قبا دارمکه بر گل می خرامم خاراگر در زیر پا دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5534

من از گلبانگ رنگین روی گلهای چمن دارمعقیق نامدارم حق شهرت بر یمن دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5544

غبار خط یارم توتیا در آستین دارمبه دامن نور بینایی جلا در آستین دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5546

اگر چه دورم از درگاه راه یاربی دارمندارم هیچ اگر در دست دامان شبی دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5547

نگاه گرم را سرده به جانم تا دلی دارممرا دریاب ای برق بلا تا حاصلی دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5549

نیم بیدرد دایم پیچ و تاب ساکنی دارمچو نبض ناتوانان اضطراب ساکنی دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5551

به دنیا دست از دامان عقبی برنمی دارمچو یوسف دیدگان ناز زلیخا برنمی دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5562

نشد سروی درین بستانسرا یک بار همدوشمز آتش طلعتی روشن نشد محراب آغوشم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5564

ز پند ناصحان بی نمک پرشور شد گوشمازین بیهوده گویان خانه زنبور شد گوشم

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 5565

دو عالم شد ز یاد آن سمن سیما فراموشمبه خاطر آنچه می گردید شد یکجا فراموشم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5567

غبار آلود عصیان بس که شد جان هوسناکمسرشک شمع گردد مهره گل بر سر خاکم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5577

خط شبرنگ را خوشتر ز زلف و خال می دانممن این تقویم پارین را به از امسال می دانم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5579

ز خود دور آن پری‌رو را نمی‌دانم نمی‌دانمجدا ز بحر این جو را نمی‌دانم نمی‌دانم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5583

قضا روزی که کرد از چار عنصر خشت بالینمغبارآلود شد آیینه چشم جهانبینم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5585

فروغ مهر در پیشانی دیوار می‌بینمصفای طلعت آیینه از زنگار می‌بینم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5606

غوطه در بحر گهر ز آبله پا زده‌امدر دل خاک قدم بر سر دریا زده‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5612

سوختم بس که به دنبال تمنا رفتممردم از بس که پی آتش سودا رفتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5618

قطع امید ز هجران و وصالش کردمسیر چشمانه قناعت به خیالش کردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5622

فیض در بیخبری بود چو هشیار شدمصرفه در خواب گران بود چو بیدار شدم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5626

قطره بی سرو پایم دل دریا دارمذره خاکم و پیشانی صحرا دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5628

چند از ساده دلی زخم هوس بردارم؟به که این آینه از پیش نفس بردارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5635

تا به کی افتم و تا چند بپا برخیزم؟من که افتادنی ام چند زجا برخیزم؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5636

جذبه ای کو که ز خود دست فشان برخیزم؟از جهان بی دل و چشم نگران برخیزم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5655

با دل تشنه و سوز جگر خود چه کنم؟در صدف آب نسازم گهر خود چه کنم؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5657

به که بردیده گستاخ تمنا فکنمپرده ای کز رخ آن آینه سیما فکنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5660

چه ضرورست که آلوده تعمیر شوم؟در ره سیل چه افتاده زمین گیر شوم؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5671

جز غبار از سفر خاک چه حاصل کردیمسفر آن بود که ما در قدم دل کردیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5672

خط به اوراق جهان، دیده و نادیده زدیمپشت دستی به گل چیده و ناچیده زدیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq