Qəzəl 2446

غافلی کز دل نفس بی‌یاد یزدان می‌کشددلوی خود خالی برون از چاه کنعان می‌کشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2451

سر و بالای تو فریاد از لب جو می‌کشدآب را بر خاک از رفتار دلجو می‌کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2470

اهل همت بحر را از خار و خس پل بسته اندگوشه دامان به دامان توکل بسته اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2475

عشق بالا دست وجان بیقرارم داده اندساغر لبریز و دست رعشه دارم داده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2478

از سپهر نیلگون خاکستر ما کرده اندنه فلک را پرده دار اخگر ما کرده اند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2481

گوشه‌گیرانی که رو در خلوت دل کرده‌اندرشته جان را خلاص از مهره گِل کرده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2483

گلرخان از خون ما رخساره گلگون کرده‌اندصد جگر افشرده تا یک جام پرخون کرده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2487

دوربینانی که در پرداز دل کوشیده‌اندچهره صبح قیامت را همین جا دیده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2497

هر که بر دار فنا مردانه پشت پا زندچون سر منصور مهر خویش بر بالا زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2498

در دل شب هر که جامی از می احمر زندصبحدم با آفتاب از یک گریبان سرزند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2501

نه همین بر قلب ایمان یا دل ما می‌زنددزد خال او شبی خود را به صد جا می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2502

در گلستانی که بلبل جوش غیرت می زندباغبان در سایه گل خواب راحت می زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2511

عشق شورانگیز اگر جا در دل خارا کندکعبه را چون محمل لیلی جهان پیما کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2515

آه ازان روزی که عاشق شکوه را سر وا کندمهر بردارد ز لب دیوان محشر وا کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2527

نیستم آتش که هر خاری به زنجیرم کندآفتاب بی نیازم تا که تسخیرم کند؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2532

چون کسی در دل خیال آن کمر پنهان کند؟نیست ممکن رشته را کس در گهر پنهان کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2533

کی زلیخا را منور بوی پیراهن کند؟شمع هیهات است پای خویش را روشن کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2553

خال موزونت سویدا را زدل حک می کندمردمک را در نظرها نقطه شک می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2556

خصم غالب را زبون صبر و تحمل می‌کنداز تواضع سیل را مغلوب خود پل می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2559

عمر را کوته نفس‌های پریشان می‌کندختم قرآن را ورق‌گردانی آسان می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2561

دیده‌ها را چهرهٔ گلرنگ گلشن می‌کندروی آتشناک، شمع کشته روشن می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2565

خط غزال چشم را آهوی مشکین می‌کندچهره‌های ساده را بتخانه چین می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2569

عشق او جا در دل دیوانه خالی می کندروشنایی جای خود در خانه خالی می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2571

دخل ناقص بر سخن سنجان گرانی می کندسنگ کم در پله میزان گرانی می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2573

هر که خار آرزو در دیده دل بشکندبی تردد پای در دامان منزل بشکند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2575

سایه تا بر گلستان آن قامت رعنا فکندشاخ گل را رعشه از کف ساغر صهبا فکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2576

گر نمک در باده آن کان ملاحت افکنددر میان میکشان شور قیامت افکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2578

سایه بر هر کس که آن سرو خرامان افکندرعشه چون آب روانش بر رگ جان افکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2588

خام دستانی که پشت پا به دنیا می‌زننددر حقیقت دستِ رد بر زاد عقبی می‌زنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2603

کی به کوشش عاقلان را نشأه سودا دهند؟عشق تشریفی بود کز عالم بالا دهند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq