Qəzəl 3920

ز خود برآمدگان رستگار می باشندز داروگیر جهان برکنار می باشند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3923

چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشندمرا چوخط به لب او ره سخن بخشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3941

دماغ سوختگان را شراب تازه کندزمین تشنه جگر را سحاب تازه کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3947

مرا همیشه دل از وصل یار می شکندسبوی من به لب جویبار می شکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3951

نظر لباس پرستان به مال و جاه کنند( . . . ) نمدکلاه کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3955

خطی که گرد رخ او ز مشک ناب بودیکی ز حلقه بگوشانش آفتاب بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3956

حقوق خدمت اگر در حساب خواهد بودز رشک من دل عالم کباب خواهد بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3963

اسیر جبه ودستار چند خواهی بودبه هیچ وپوچ گرفتار چند خواهی بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3965

خوش آن که ز آتش تب شعله اثر برودرخ تو در عرق سرد و گرم وتر برود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3968

به تیغ از سر بی مغز آرزو نرودکه بوی باده به یک شستن از کدو نرود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3976

غبار معصیت از عفو پایمال شودچو سیل واصل دریا شود زلال شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3977

گرسنه چشم کجا سیر از نوال شودکه بر حریص لب نان لب سؤال شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3981

به چشم شوخ رگ خواب تازیانه شودکه خاروخس چوبه آتش رسد زبانه شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3982

اسیر عشق تو دلتنگ از الم نشودحجاب خنده این کبک کوه غم نشود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3983

ز وصل شوق دل داغدار کم نشودگرسنه چشمی دام از شکار کم نشود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3984

خوش آن زمان که در آیی ز در شراب آلودز خواب نازگران همچو چشم خواب آلود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3986

به درد هر که برآید دوا نمی خواهداگر ز پای درآید عصا نمی خواهد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3988

ز آفتاب اگر خلق چشم آب دهدز عارض تو نظر آب آفتاب دهد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3990

ستم به عهد تو از چرخ کس نشان ندهدکه چشم شوخ تو فرصت به آسمان ندهد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3993

عرق چو بر رخت از گرمی شراب آیدشفق به ساغر زرین آفتاب آید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3996

ز هر نوا دل عشاق کی به جوش آیدز عندلیب مگر ناله‌ای به گوش آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4000

ز خود برآ که نسیم بهار می‌آیدسبکروی ز سر کوه یار می‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4002

به پرسش من در خون نشسته می‌آیدچراغ طور به بالین خسته می‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4004

ز دل خیال میانش به در نمی‌آیدز لفظ معنی پیچیده بر نمی‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4010

ز گل محافظت رنگ و بو نمی‌آیدبه غیر لطف ز روی نکو نمی‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4021

لطافت رخ ازین بیشتر نمی‌باشدکه بی‌نقاب ترا آشکار نتوان دید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4023

خطش دمید وبه عشاق مهربان گردیدازین بهار چه گلهای خوش عیان گردید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4025

به زلف او دلم از برق گوشواره رسیدبه داد من شب تاریک این ستاره رسید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4029

توان به صبر سر سرکشان به دام کشیدکه نرم نرم خط از حسن انتقام کشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4034

سیه‌دلی که ز دوران حضور می‌جویدمیان دوزخ سوزنده حور می‌جوید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq