Həkim, Əsədə tapşırmışdı ki:

– Sizin müalicəniz dəniz havasıdır. Gündə iki-üç saat sahildə əyləşin, əsəblərinizi dincəldin. Ayn dava-dərman lazım deyil.

Əsəd kahallıq eləsə də, arvadı hər gün işdən sonra kişisini hök-mən hava almağa göndərərdi.

Məlumdur ki, hava almağa bir Əsəd yox, çoxları gəlir. İşdə, idarədə tapışmayan, görüşməyən adamlar, görürsən, hava sevdasında birləşirlər:

– A balam, hardasan? Çoxdan axtarıram ki, sözümü sənə deyəm, hirsimi soyudam, yaxşı keçmisən əlimə!

Şamxal dişinin dibindən çıxanı Əsədə, Əsəd də ağzına gələni Şam-xala dedi. Hava yaddan çıxdı, iki tanış giley-güzardan doymadılar. Adi halda dilindən kirayə istəyən, dinib-danışmayan bu naxoşlar əl-qollarını ölçərək, elə qayımdan, elə hirs ilə deyişirdilər ki, deyərsən, bu saat əlbəyaxa vuruşacaqlar...

Əsəd havadan qayıdanda özünü güc ilə çarpayısının üstünə salır.

Arvadı təəccüb eləyir:

– Kişi, sənə nə olub?

– Havadan qayıdıram.

– Bəs niyə belə taqətsiz olmusan, döyüşdən çıxana oxşayırsan?

– Dənizin havası, deyəsən, korlanıb.

– Mazıta, üfunətə rast gəlmisən, nədi?

– Mazıt yox, Şamxala rast gəldim. O dedi, mən dedim, mən dedim, o dedi. Axırda cin vurdu başıma, heç bilmirəm, nə demişəm, nə deməmişəm...

– Dənizin də havasını siz korlayırsınız. Bir də səni havaya buraxsam!..

– Havanı havalığında qoyurlar ki... Zəhər qatırlar!

O gündən sonra sahildə bu tanışları görən olmadı. Əsəd Şam-xaldan, Şamxal da Əsəddən ehtiyat edib havadan əl çəkdilər.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri