Qılmısan
Eşitmişəm bir neçə əhvalını,Bir özgəyə əhd-i vəfa qılmısan.Tərk eyləyib yar vəfadarlığın,Rəqib ilə zövq-ü səfa qılmısan.
Əcəbdir bu sən kimi dildardən,Yarını fərq etmədin əğyardən,Canım alıb bu cism-i bimardən,Hər yetənə xeyr dua qılmısan.
Zənn eylədim bu dostluğun binası,Tərk olmayıb kəsilməyə arası,
Ta olasan dərdli könül dəvası,Yoxsa gedib ğeyrə dəva qılmısan.
Heç yox imiş səndə vəfa, diyanət,Belə olub dost aşina siyaqət,Tərk eyləmək mən fəqiri nə hacət,Məlum ki bir özgə həva qılmısan.
Dediyincə bəyətkəz var imiş,Mətləbkəz bir özgə dildar imiş,(Kərim) sənə rəqib əğyar imiş,Axır məni belə cüda qılmısan.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/mucrim-kerim-qilmisan
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Müshəfi-hüsnün, ey günəş-rüxsar,Oxunur hər gün ərz ü səmadə,
Təcnis: Dedim ki xəyalım vardı küyünəDedim ki, xəyalım vardı küyünə,Dedi: göndər gəlsin bəyabi bəyabi,
YalvarışBarilaha, zati-pakın eşqinə,Heç mərdi namərdə eyləmə möhtac,
Yar gəldiMövlayə şükr ki yar gəldi,Şirin ləb gül-üzar gəldi,
Başqa şairlərin şeirləri · Eşq
(Bəhri-təhvil)Qadanı alım, başına dönüm, cahan qədər yaşına dönüm, torpağına daşına dönüm, göydə uçan quşuna dönüm, baharına qışına dönüm, ey Ana yurdum, o zamandan ki, sənin mən qucağında yuva qurdum, dedim, ey yurd, mənimsən, vətənimsən, diri olduqca libasım, əgər ölsəm kəfənimsən və mənimsən ki, səni mən də gərəkdir bu əlimlə, bu dilimlə, ya ölümlə, ya zülümlə eləyim hifz, olum qövs sənin çevrənə mən də, xəbərin yoxdu qədimdə o zaman ləşkəri-Qacar, çəkib car, qurub dar, fəqət ki, Şuşanın zəbtinə həsrət qalaraq dönmüş İranə, gələ bilməzdi gümanə, gələcək öylə zəmanə yığışıb bir neçə dılğır dıta, guya acığa zəbt edəcəkdir Şuşanı, Kəlbəcəri, Cəbrayılı, Zəngilanı həm də Qubadlı, Laçın, Ağdam və Füzuli kimi çox-çox şəhəri.
Qadasın aldığımSəndən ötrü tərk-i-vətən olmuşam,Ey bimürvət yar, qadasın aldığım,
GörəsənSallanıb çıxanda gül xiyabandan,Od tutub alışan narı görəsən.
MənəGün tək parladı, çıxdı qəsrdən,Gözümə göründü mahtab mənə,