Həmam Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
گرچه سیاحان جهان گردیدهاندمثل رویت کافرم گر دیدهاند
Qəzəl 74این مقبلان که باخبر از روز محشرندجان را به دین و دانش و طاعت بپرورند
Qəzəl 78زلف ترک من صبا هردم مشوش میکندتا دماغ عاشقان از بوی آن خوش میکند
Qəzəl 81ز کوی دوست مرا ناگزیر خواهد بودوگر گذر همه بر تیغ و تیر خواهد بود
Qəzəl 83چشم بد دور که زیباتر از این نتوان بودبنده روی تو خواهم ز میان جان بود
Qəzəl 88جانها در آتشند که جانان همیرودسیلاب خون ز دیدهٔ گریان همیرود
Qəzəl 89عشق از صورت او آینه جان بنمودتا در آن آینه عکس رخ جانان بنمود
Qəzəl 91اگر نگار من از رخ نقاب بگشایدبه حسن خویش جهان سر به سر بیاراید
Qəzəl 93بیا دمی بنشین تا دلم بیاسایدکه آن شمایل خوب انجمن بیاراید
Qəzəl 94دلم ز عهدۀ عشقت برون نمیآیدبه جای هر سر مویی مرا دلی باید
Qəzəl 96چو چشم مست بدان زلف تابدار آیداسیر بند کمندت به اختیار آید
Qəzəl 100دوستان از دوستان یاد آوریدعهد یار مهربان یاد آورید
Qəzəl 102نفس کافر کیش را عشق تو در ایمان کشیددیو را حکم سلیمان باز در فرمان کشید
Qəzəl 106دمی وصال تو از هر چه در جهان خوشترشبی خیال تو از ملک جاودان خوشتر
Qəzəl 109آفتابی و ز مهرت همه دلها محرورچشم روشن بود آن را که تو باشی منظور
Qəzəl 126زهی مقبل که شد پیش تو مقبولبود دایم به سودای تو مشغول
Qəzəl 128آرزومندم ولیکن کو قدمدر فراقت شد وجودم کالعدم
Qəzəl 129ماه ز مشرق طلوع کرد چو رویت تمامنی که بود مه که زو مهر کند نور وام
Qəzəl 130من به اومید تو از راه دراز آمدهامناز بگذار دمی چون به نیاز آمدهام
Qəzəl 131چشم خود را دوست میدارم که رویش دیدهامعاشقم بر گوش خود کآواز او بشنیدهام
Qəzəl 132من از دنیا و مافیها دل اندر نیکوان بستمعجب دارم که بشکیبم ز روی خوب تا هستم
Qəzəl 137این منم در صحبت جانان که جان میپرورمگر به خوابش دیدمی هرگز نگشتی باورم
Qəzəl 144تا کی آخر ز غمت ناله شبگیر کنمسوختم از غم عشق تو چه تدبیر کنم
Qəzəl 147در رخت مینگرم صورت جان میبینمآنچه دل میطلبد پیش تو آن میبینم
Qəzəl 148بلبلان را همه شب خواب نیاید زان بیمکه مبادا که برد برگ گلی باد نسیم
Qəzəl 149نوبهار و بوی زلف یار و انفاس نسیماهل دل را میدهد پیغام جنات نعیم
Qəzəl 150ما به بوی زلف یار مهربان آسودهایمگر نباشد مشک و عنبر در جهان آسودهایم
Qəzəl 152ای پیش نقش روی تو صاحبدلان بی خویشتنوز چشم مستت فتنهها افتاده در هر انجمن
Qəzəl 156غنچهٔ خندان فدا بادت چو بگشایی دهنآب حیوان است یا لب جان شیرین یا سخن
Qəzəl 158خیالی بود و خوابی وصل یارانشب مهتاب و فصل نوبهاران