Qəzəl 70

گرچه سیاحان جهان گردیده‌اندمثل رویت کافرم گر دیده‌اند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 74

این مقبلان که باخبر از روز محشرندجان را به دین و دانش و طاعت بپرورند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 78

زلف ترک من صبا هردم مشوش می‌کندتا دماغ عاشقان از بوی آن خوش می‌کند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 81

ز کوی دوست مرا ناگزیر خواهد بودوگر گذر همه بر تیغ و تیر خواهد بود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 83

چشم بد دور که زیباتر از این نتوان بودبنده روی تو خواهم ز میان جان بود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 88

جان‌ها در آتشند که جانان همی‌رودسیلاب خون ز دیدهٔ گریان همی‌رود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 89

عشق از صورت او آینه جان بنمودتا در آن آینه عکس رخ جانان بنمود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 91

اگر نگار من از رخ نقاب بگشایدبه حسن خویش جهان سر به سر بیاراید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 93

بیا دمی بنشین تا دلم بیاسایدکه آن شمایل خوب انجمن بیاراید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 94

دلم ز عهدۀ عشقت برون نمی‌آیدبه جای هر سر مویی مرا دلی باید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 96

چو چشم مست بدان زلف تابدار آیداسیر بند کمندت به اختیار آید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 100

دوستان از دوستان یاد آوریدعهد یار مهربان یاد آورید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 102

نفس کافر کیش را عشق تو در ایمان کشیددیو را حکم سلیمان باز در فرمان کشید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 106

دمی وصال تو از هر چه در جهان خوشترشبی خیال تو از ملک جاودان خوشتر

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 109

آفتابی و ز مهرت همه دل‌ها محرورچشم روشن بود آن را که تو باشی منظور

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 126

زهی مقبل که شد پیش تو مقبولبود دایم به سودای تو مشغول

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 128

آرزومندم ولیکن کو قدمدر فراقت شد وجودم کالعدم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 129

ماه ز مشرق طلوع کرد چو رویت تمامنی که بود مه که زو مهر کند نور وام

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 130

من به اومید تو از راه دراز آمده‌امناز بگذار دمی چون به نیاز آمده‌ام

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 131

چشم خود را دوست می‌دارم که رویش دیده‌امعاشقم بر گوش خود کآواز او بشنیده‌ام

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 132

من از دنیا و مافیها دل اندر نیکوان بستمعجب دارم که بشکیبم ز روی خوب تا هستم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 137

این منم در صحبت جانان که جان می‌پرورمگر به خوابش دیدمی هرگز نگشتی باورم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 144

تا کی آخر ز غمت ناله شب‌گیر کنمسوختم از غم عشق تو چه تدبیر کنم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 147

در رخت می‌نگرم صورت جان می‌بینمآنچه دل می‌طلبد پیش تو آن می‌بینم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 148

بلبلان را همه شب خواب نیاید زان بیمکه مبادا که برد برگ گلی باد نسیم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 149

نوبهار و بوی زلف یار و انفاس نسیماهل دل را می‌دهد پیغام جنات نعیم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 150

ما به بوی زلف یار مهربان آسوده‌ایمگر نباشد مشک و عنبر در جهان آسوده‌ایم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 152

ای پیش نقش روی تو صاحب‌دلان بی خویشتنوز چشم مستت فتنه‌ها افتاده در هر انجمن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 156

غنچهٔ خندان فدا بادت چو بگشایی دهنآب حیوان است یا لب جان شیرین یا سخن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 158

خیالی بود و خوابی وصل یارانشب مهتاب و فصل نوبهاران

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq