Müfrəd 42

هنوز صبح نخستین روز دولت توستدر انتظار طلوع جمال خورشیدی

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 43

از سوز دل مات همانا خبری نیستکاین ناله شب‌های مرا خود سحری نیست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Müfrəd 44

می‌نویسم پیش جانان نامه‌ایکاشکی من نامه خود بودمی

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 47

بی آفتاب رویت روزم بود چو مویتبا زلف مشک بویت باشد شبم چو رویت

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 51

دلم شکست بدان زلف‌های پرشکنشکه زیر هر خم زلفش صد انجمن دارد

Həmam TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 52

هر کاو سر تو دارد پروای سر نداردمست تو تا قیامت از خود خبر ندارد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 54

سلطان جان ز عالم علوی نگاه کردبهر شکار روی بدین دامگاه کرد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 56

جان را به جای جانی جای تو کس نگیردمهر تو زنده ماند روزی که تن بمیرد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 58

از سبزه شود خرد چو ماه اندر میغچون رفت خرد ز سر بود لایق تیغ

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 60

چو رخسارت گل رنگین نباشدشکر چون لعل تو شیرین نباشد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 64

نباتت بر لب شکّر برآمدزمرد گرد یاقوتت درآمد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 65

می‌آیم و از شرم چنان می‌افتمکز زندگی خود به گمان می‌افتم

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 66

میان ما و شما بود پیش از آن پیوندکه جان علوی ما شد در این قفس در بند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 70

گرچه سیاحان جهان گردیده‌اندمثل رویت کافرم گر دیده‌اند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 71

زاهدان با شاهدان همخانه‌اندگرد هر شمعی دو صد پروانه‌اند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 73

بنامیزد چنانت آفریدندکه پنداری ز جانت آفریدند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 78

زلف ترک من صبا هردم مشوش می‌کندتا دماغ عاشقان از بوی آن خوش می‌کند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 81

یک نکته معنی ز همه دنیی بهدنیی چه بود ز جنت الماوی به

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 83

چشم بد دور که زیباتر از این نتوان بودبنده روی تو خواهم ز میان جان بود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 85

با شمع چو گرم شد سر پروانهبا شمع بسوخت خویشتن مردانه

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 88

جان‌ها در آتشند که جانان همی‌رودسیلاب خون ز دیدهٔ گریان همی‌رود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 88

ای همنفسان شدست وصلم سپریوقت است که آغاز کنم نوحه‌گری

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 89

عشق از صورت او آینه جان بنمودتا در آن آینه عکس رخ جانان بنمود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 91

اگر نگار من از رخ نقاب بگشایدبه حسن خویش جهان سر به سر بیاراید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 93

بیا دمی بنشین تا دلم بیاسایدکه آن شمایل خوب انجمن بیاراید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 94

دلم ز عهدۀ عشقت برون نمی‌آیدبه جای هر سر مویی مرا دلی باید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 96

چو چشم مست بدان زلف تابدار آیداسیر بند کمندت به اختیار آید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 97

یک رنج تحمل کنی از صد برهیچون نیک شوی ز صحبت بد برهی

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 98

ای نی که به ناله غم همی‌فرساییوز نغمه خوش طرب همی‌افزایی

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 99

مرا چو نام لبت بر سر زبان آیدز ذوق آن سخنم آب در دهان آید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq