Rübai 81

یک نکته معنی ز همه دنیی بهدنیی چه بود ز جنت الماوی به

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 83

چشم بد دور که زیباتر از این نتوان بودبنده روی تو خواهم ز میان جان بود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 85

با شمع چو گرم شد سر پروانهبا شمع بسوخت خویشتن مردانه

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 88

جان‌ها در آتشند که جانان همی‌رودسیلاب خون ز دیدهٔ گریان همی‌رود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 88

ای همنفسان شدست وصلم سپریوقت است که آغاز کنم نوحه‌گری

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 89

عشق از صورت او آینه جان بنمودتا در آن آینه عکس رخ جانان بنمود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 91

اگر نگار من از رخ نقاب بگشایدبه حسن خویش جهان سر به سر بیاراید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 93

بیا دمی بنشین تا دلم بیاسایدکه آن شمایل خوب انجمن بیاراید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 94

دلم ز عهدۀ عشقت برون نمی‌آیدبه جای هر سر مویی مرا دلی باید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 97

یک رنج تحمل کنی از صد برهیچون نیک شوی ز صحبت بد برهی

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 98

ای نی که به ناله غم همی‌فرساییوز نغمه خوش طرب همی‌افزایی

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 99

مرا چو نام لبت بر سر زبان آیدز ذوق آن سخنم آب در دهان آید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 100

دوستان از دوستان یاد آوریدعهد یار مهربان یاد آورید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 107

دوش از لبت ربوده‌ام ای مهربان شکرپیداست در بیان من امروز آن شکر

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 109

آفتابی و ز مهرت همه دل‌ها محرورچشم روشن بود آن را که تو باشی منظور

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 120

عاشق کسی بود که کشد بار یار خویششهوت پرست مانده بود زیر بار خویش

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 125

ای سر زلف خوشت سلسله جنبان دلدل به لبت داده‌ام جان تو و جان دل

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 128

آرزومندم ولیکن کو قدمدر فراقت شد وجودم کالعدم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 129

ماه ز مشرق طلوع کرد چو رویت تمامنی که بود مه که زو مهر کند نور وام

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 130

من به اومید تو از راه دراز آمده‌امناز بگذار دمی چون به نیاز آمده‌ام

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 131

چشم خود را دوست می‌دارم که رویش دیده‌امعاشقم بر گوش خود کآواز او بشنیده‌ام

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 132

من از دنیا و مافیها دل اندر نیکوان بستمعجب دارم که بشکیبم ز روی خوب تا هستم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 144

تا کی آخر ز غمت ناله شب‌گیر کنمسوختم از غم عشق تو چه تدبیر کنم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 148

بلبلان را همه شب خواب نیاید زان بیمکه مبادا که برد برگ گلی باد نسیم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 149

نوبهار و بوی زلف یار و انفاس نسیماهل دل را می‌دهد پیغام جنات نعیم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 150

ما به بوی زلف یار مهربان آسوده‌ایمگر نباشد مشک و عنبر در جهان آسوده‌ایم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 152

ای پیش نقش روی تو صاحب‌دلان بی خویشتنوز چشم مستت فتنه‌ها افتاده در هر انجمن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 156

غنچهٔ خندان فدا بادت چو بگشایی دهنآب حیوان است یا لب جان شیرین یا سخن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 158

خیالی بود و خوابی وصل یارانشب مهتاب و فصل نوبهاران

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 172

کشم نقد جان را به بازار اوکه این است شرط خریدار او

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq