Həmam Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای صبا آنچه شنیدی ز لب یار بگوعاشقان محرم رازند نه اغیار بگو
Qəzəl 188ای باد نو بهاری بوی بهشت داریاز سوی گل رسیدی یا پیک آن نگاری
Qəzəl 194بازیچه نیست آخر آیین عشقبازیبا دوست درنگیرد تا روح در نبازی
Qəzəl 195به خوبیست هر دل نوازی ایازیولی همچو محمود کو پاک بازی
Qəzəl 197کیست کاین فتنه نشاند که تو میآغازیکیست بر روی زمین کش تو نمیاندازی
Qəzəl 200بگذشت بر نظارگان نگذاشت در قالب دلیاز حسن او پر دیدهام این شیوه در هر منزلی
Qəzəl 201اکنون که نیست ما را با دوستان وصالیپیوند تن نخواهد جانم به هیچ حالی
Qəzəl 203مباد دل ز هوای تو یک زمان خالیکه اعتبار ندارد تنی ز جان خالی
Qəzəl 205از تشنگی بمردم ای آب زندگانیچون نیستی در آتش احوال ما چه دانی
Qəzəl 206الا ای ماه کنعانی برآ از چاه ظلمانیبه مصر عالم جان شو، نشین آنجا به سلطانی
Qəzəl 208بشنو ز نی سماعی به زبان بیزبانیشده بیحروف گویا همه صوت او معانی
Qəzəl 209به جای هر سر مویی گرم بود جانیفدای خاک کف پای چون تو جانانی
Rübai 1انگور و شراب را سعادت بادامی مستی و خواب را سعادت بادا
Müfrəd 2سعادت با سلامت یار بادتنگهدار حوادث کردگارت
Müfrəd 3از آن مجلس به صورت گرچه دور استمخوان دورش که جانش در حضور است
Qəzəl 4ساقی همان به کامشبی در گردش آری جام راوز عکس می روشن کنی چون صبح صادق شام را
Rübai 8عشق تو که در دل آتش تیز افروختدانم که به شمع سوختن او آموخت
Rübai 10دوشش دیدم زلف بشولیده و مستمی آمد و دستهای گل سرخ به دست
Məsnəvi 12آرزوهاست در دلت پنهانانها من سلاسل الشیطان
Müfrəd 12ملامتی نتوان کرد روستایی راکه پیش شهد و شکر نام کشک و دوغ برد
Müfrəd 13به آن هم مفتخر هم مبتهج شددلش با انس و راحت ممتزج شد
Müfrəd 14بفرست نسیمی که سلام تو رساندوز دست فراقم به سلامت برهاند
Rübai 15میلت به من ای یار موافق عجب استمهرت به من ای نگار صادق عجب است
Qəzəl 16بوی خوشت همره باد صباستآنچه صباراست میسر که راست
Rübai 16ای بیخبران شکل مجازی هیچ استاحوال فلک بدین درازی هیچ است
Müfrəd 17حالی که به صد زبان بیان نتوان کردکلک دو زبان چگونه تقریر کند
Rübai 17ای زلف به تاب دوست تاب تو که راستوی لعل خوشش برگ عتاب تو که راست
Qəzəl 18کرد طلوع آفتاب خیز برون بر چراغمنزل ما ز آفتاب چون دل اهل صفاست
Rübai 18لب بر لب من نهاد این لطف بس استمیگفت که با کشته خویشم هوس است
Müfrəd 19مردم تبریز همچو آب لطیفندشخص به جز از شکل خود در آب نبیند