Qəzəl 175

ای صبا آنچه شنیدی ز لب یار بگوعاشقان محرم رازند نه اغیار بگو

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 182

گر دلم را اشتیاق روی یاران نیستیز آتش دل آب چشمم همچو باران نیستی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 184

گفت از برای چیدن گل در چمن شدیاز مات شرم باد که پیمان‌شکن شدی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 197

کیست کاین فتنه نشاند که تو می‌آغازیکیست بر روی زمین کش تو نمی‌اندازی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 198

در آرزوی تو گشتم به هر دیار بسیمرا ز روی تو هرگز نشان نداد کسی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 200

بگذشت بر نظارگان نگذاشت در قالب دلیاز حسن او پر دیده‌ام این شیوه در هر منزلی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 201

اکنون که نیست ما را با دوستان وصالیپیوند تن نخواهد جانم به هیچ حالی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 203

مباد دل ز هوای تو یک زمان خالیکه اعتبار ندارد تنی ز جان خالی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 205

از تشنگی بمردم ای آب زندگانیچون نیستی در آتش احوال ما چه دانی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 206

الا ای ماه کنعانی برآ از چاه ظلمانیبه مصر عالم جان شو‌، نشین آنجا به سلطانی

Həmam TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 208

بشنو ز نی سماعی به زبان بی‌زبانیشده بی‌حروف گویا همه صوت او معانی

Həmam TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 209

به جای هر سر مویی گرم بود جانیفدای خاک کف پای چون تو جانانی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 212

پیک مبارک است نسیم سحرگهیمشتاق را همی‌دهد از دوست آگهی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 216

ای گل از غنچه کی برون آییکه شدم ز انتظار سودایی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 2

جهدی بنما تا بشناسی حق راکانجا نخرند غلغل و بقبق را

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 3

ای هجر تو خون کرده جگر یاران رااز وصل تو شادی دل غم‌خواران را

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 5

حالم ز فرقت تو نیاید به نامه راستکاین کارنامه‌ای‌ست نه این کار نامه است

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 6

مرا به طلعت تو اشتیاق چندانی استکه زائران حرم را به کعبه چندان نیست

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 6

زنهار مبالغت مکن در هر بابدر مذهب صاحب خرد این نیست صواب

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 8

عمری که از او جهانی ارزددر صحبت خلق رایگانی بگذشت

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 9

ای چشم تو را چو من جهانی شده مستدر پای تو افتاده چو گیسوی تو پست

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 12

بدیدم چشم مستت رفتم از دستکوام آذر دلی بو کو نبی مست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Müfrəd 15

ز ذوق یار ملامت‌گران چو بی‌خبرندبه روی دوست چو خرگوش خفته می‌نگرند

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 18

به جای خویش بود گر درخت طوبی راز سلسبیل وز آب حیات آب دهند

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 22

گفتم که مگر رای تو فرزانگی استرفتیم و هنوزت سر بیگانگی است

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 24

تبریز نکو و هر چه ز آنجاست نکوستمغزند و مپندار تو ایشان را پوست

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 26

ای حور سرشت هیچ چیزت بد نیستوز حسن تو ماه را یکی از صد نیست

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 27

ملول شد دل ما در شب دراز فراقمگر طلوع کند آفتاب روز وصال

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 28

ای سواد نامه‌ات نور سواد دیده‌امتازه جانی یافتم تا نامه‌ات را دیده‌ام

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 28

مشتاب ساربان که مرا پای در گل استدر گردنم ز حلقه زلفش سلاسل است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq