Həmam Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای صبا آنچه شنیدی ز لب یار بگوعاشقان محرم رازند نه اغیار بگو
Qəzəl 182گر دلم را اشتیاق روی یاران نیستیز آتش دل آب چشمم همچو باران نیستی
Qəzəl 184گفت از برای چیدن گل در چمن شدیاز مات شرم باد که پیمانشکن شدی
Qəzəl 197کیست کاین فتنه نشاند که تو میآغازیکیست بر روی زمین کش تو نمیاندازی
Qəzəl 198در آرزوی تو گشتم به هر دیار بسیمرا ز روی تو هرگز نشان نداد کسی
Qəzəl 200بگذشت بر نظارگان نگذاشت در قالب دلیاز حسن او پر دیدهام این شیوه در هر منزلی
Qəzəl 201اکنون که نیست ما را با دوستان وصالیپیوند تن نخواهد جانم به هیچ حالی
Qəzəl 203مباد دل ز هوای تو یک زمان خالیکه اعتبار ندارد تنی ز جان خالی
Qəzəl 205از تشنگی بمردم ای آب زندگانیچون نیستی در آتش احوال ما چه دانی
Qəzəl 206الا ای ماه کنعانی برآ از چاه ظلمانیبه مصر عالم جان شو، نشین آنجا به سلطانی
Qəzəl 208بشنو ز نی سماعی به زبان بیزبانیشده بیحروف گویا همه صوت او معانی
Qəzəl 209به جای هر سر مویی گرم بود جانیفدای خاک کف پای چون تو جانانی
Qəzəl 212پیک مبارک است نسیم سحرگهیمشتاق را همیدهد از دوست آگهی
Qəzəl 216ای گل از غنچه کی برون آییکه شدم ز انتظار سودایی
Rübai 2جهدی بنما تا بشناسی حق راکانجا نخرند غلغل و بقبق را
Rübai 3ای هجر تو خون کرده جگر یاران رااز وصل تو شادی دل غمخواران را
Müfrəd 5حالم ز فرقت تو نیاید به نامه راستکاین کارنامهایست نه این کار نامه است
Müfrəd 6مرا به طلعت تو اشتیاق چندانی استکه زائران حرم را به کعبه چندان نیست
Rübai 6زنهار مبالغت مکن در هر بابدر مذهب صاحب خرد این نیست صواب
Müfrəd 8عمری که از او جهانی ارزددر صحبت خلق رایگانی بگذشت
Rübai 9ای چشم تو را چو من جهانی شده مستدر پای تو افتاده چو گیسوی تو پست
Qəzəl 12بدیدم چشم مستت رفتم از دستکوام آذر دلی بو کو نبی مست
Müfrəd 15ز ذوق یار ملامتگران چو بیخبرندبه روی دوست چو خرگوش خفته مینگرند
Müfrəd 18به جای خویش بود گر درخت طوبی راز سلسبیل وز آب حیات آب دهند
Rübai 22گفتم که مگر رای تو فرزانگی استرفتیم و هنوزت سر بیگانگی است
Rübai 24تبریز نکو و هر چه ز آنجاست نکوستمغزند و مپندار تو ایشان را پوست
Rübai 26ای حور سرشت هیچ چیزت بد نیستوز حسن تو ماه را یکی از صد نیست
Müfrəd 27ملول شد دل ما در شب دراز فراقمگر طلوع کند آفتاب روز وصال
Müfrəd 28ای سواد نامهات نور سواد دیدهامتازه جانی یافتم تا نامهات را دیدهام
Qəzəl 28مشتاب ساربان که مرا پای در گل استدر گردنم ز حلقه زلفش سلاسل است