Qəzəl 107

او چون فکند خویش تو خود را میفکنشاز خود شکسته است ازین بیش مشکنش

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 112

تویی خلاصهٔ ارکانِ اَنجُم و افلاکولی چه سود که خود را نمی‌کنی ادراک

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 117

ما سالها مقیم در یار بوده ایماندر حریم محرم اسرار بوده ایم

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 119

هر سو که دویدیم همه سوی تو دیدیمهر جا که رسیدیم سر کوی تو دیدیم

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 120

تا مهر تو دیدیم، ز ذرّات گذشتیماز جمله‌ صفات از پی آن ذات گذشتیم

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 125

ز چشم مست ساقی من ‌‌‌‌‌خرابمنه آخر بیخود از جام شرابم

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 143

گنج های بینهایت یافتم در کنج جانکنج جان را بین که چون شد کان گنج بیکران

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 144

ایدوست بیا بر نظر ما نظری کنبر دیده جان و دل شیدا نظری کن

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 145

قطره ائی از قعر دریا دم مزنذره‌ئی از مهر والا دم مزن

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 150

گفتمش خواهم که بینم مر ترا ای نازنینگفت اگر خواهی مرا بینی برو خود را ببین

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 157

آن مرغ بلند آشیانهچون کرد هوای دام و دانه

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 163

مرا آن لبت خندان تازهبتن هردم فرستد جان تازه

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 166

چو تافت بر دل و بر جانم آفتاب تجلیبسان ذرّه شدم در فروغ و تاب تجلی

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 167

زد حلقه دوش بر دل ما یار معنویگفتم که کیست گفت که در باز کن توی

Şəms MəğribiQəzəl3 dəq
Qəzəl 169

پیش شیران دعوی شیری مکن چون روبهینا خوش است از زشت و لاغر لاف حسن و فربهی

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 170

ای دیده بگو از چه سبب مست و خرابیول دل تو چنین مست و خراب از چه شرابی

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 171

دارد نشان یارم هر دلبری و یاریبینم جمال رویش از روی هر نگاری

Şəms MəğribiQəzəl2 dəq
Qəzəl 172

تو نگارا به لطافت همگی جان و دلیگرچه ساکن شده در مملکت آب و گلی

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 173

جنون فوق عایات الجنونیجنون من حبیب ذوالفنونی

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 175

چو نیست چشم دلت تا جمال او بینینگر بصورت خود تا مثال او بینی

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 178

تا تو اندر مراتب عددیگه دهی و گه هزار و گاه صدی

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 182

چه باشد اگر زانکه تو گاه گاهیکنی سوی افتادگانت نگاهی

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 185

ای آفتاب رویت هرسو فکنده تابیوی از فروغ مهرت هر ذرّه آفتابی

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 190

آنکه جان یابم از از انفاس خوشش هر نفسیچون که کس محرم او نیست چه گویم به کسی؟

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 192

دلا چرا تو چنین بیقرار و مضطربیچراست نام تو قلب از چه رو منقلبی

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 7

به‌دست خویش چهل صبح بامداد الستندید تخم گلی تا نکشت در گل ما

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 9

بیا در بحر و دریا شو رها کن این من و ما راکه تا دریا نگردی تو ندانی عین دریا را

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 14

مرا که لعل لبت ساقی است و جام شراباز آن دو نرگس مست توام مدام خراب

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq
Qəzəl 18

ای کائنات ذات ترا مظهر صفاتوی پیش اهل دیده صفات تو به ز ذات

Şəms MəğribiQəzəl2 dəq
Qəzəl 19

ای از دو جهان نهان عیان کیستوی عین عیان پس این نهان کیست

Şəms MəğribiQəzəl1 dəq