Şəms Məğribi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
با تو است آن یار دائم وز تو یک دم دور نیستگرچه تو مهجوری از او، وی ز تو مهجور نیست
Qəzəl 39هرآنکه طالب آنحضرت است مطلوب استمحب دوست بتحقیق عین محبوب است
Qəzəl 48ریخت خونم که این شراب من استسوخت جانم که این کباب من است
Qəzəl 51آنچه جان گفت به دل باز نمییارم گفتبه کسی رمزی از آن راز نمییارم گفت
Qəzəl 59ساختی از عین خود غیری که عالم این بودنقشی آوردی پدید از خود که آدم این بود
Qəzəl 61هر زمان خورشید او از مشرقی سر بر کندماه مهر افزاش هر دم جلوه دیگر کند
Qəzəl 63تا که خورشید من از مشرق جان پیدا شداز فروغش همه ذرّات جهان پیدا شد
Qəzəl 74مرا بفقر و فنا افتخار میباشدزنام ملک و غنی ننگ و عار میباشد
Qəzəl 77چون عکس رخ دوست در آینه عیان شدبر عکس رخ خویش نگارم نگران شد
Qəzəl 79بی نقاب آن جمال نتوان دیددر رخش جز مثال نتوان دید
Qəzəl 81دلی دارم که در روی غم نگنجدچه جای غم که شادی هم نگنجد
Qəzəl 84مرا دلیست که در وی بغیر دوست نگنجددرین حضیره هر آنکس که غیر اوست نگنجد
Qəzəl 91دل از بند من بیدل رها شدنمیدانم کِه او دید و کجا شد
Qəzəl 94از سوادالوجه فی الدارین اگر داری خبرچشم بگشا و سواد فقر و کفر ما نگر
Qəzəl 95دیده سرگردان و نور دیده دایم در نظرچشم در منظور ناظر لیک از وی بیخبر
Qəzəl 100نخست دیده طلب کن پس آنگهی دیداراز آنکه یار کند جلوه بر الولابصار
Qəzəl 102میکند بر دل تجلی مهر رویش هر نفستا که گردد نور ماه دل ز مهرش مقتبس
Qəzəl 108مرا از رویِ هر دلبر، تجلّی میکند رویشنه از یکسوش میبینم که میبینم ز هر سویش
Qəzəl 114بر دل ریشم لبت دارد بسی حق نمکگر بپرسی ز اشک خونینم بگوید یکبهیک
Qəzəl 123ما مست و خراب چشم یاریمآشفته زلف آن نگاریم
Qəzəl 126معنی حسن تو در صورت جان میبینمعکس رخسار تو در جام جهان میبینم
Qəzəl 135دلبری دارم که در فرمان او باشد دلمهمچو گوئی در خم چوگان او باشد دلم
Qəzəl 137ای نهان در ذات پاکت ذات کَونوی عیان نور تو در مرآت کَون
Qəzəl 138ار رخت پنهان بنور خویشتنروت مخفی در ظهور خویشتن
Qəzəl 142دلی دارم که باشد جای جانانمدام از دل بود ماوای جانان
Qəzəl 158آن که خود را مینماید در رخ خوبان چو ماهمیکند از دیده عشاق در خوبان نگاه
Qəzəl 168سبو بشکن که آبی، نی سبوییز خود بگذر که دریایی، نه جویی
Qəzəl 180شهدتُ فیک جمالاً فنيتُ فیه بِذاتيقتلتَني بِلِحاظٍ و ذاک عینُ حیاتي
Qəzəl 187ای هر نفس تافته بر دل ز تو نوریاز سرّ تو جان یافته هر لحظه سروری
Qəzəl 188صنما چرا نقاب از رخ خود نمیگشائیزکه رخ نهفته داری زچه رو نمینمائی