Şəms Məğribi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ار به دریا رسم دریا ته وینمور به صحرا رسم صحرا ته وینم
Pərakəndə şeir 2چند در طلب پیر مغان می کوشمتا در کف او جام پیاپی نوشم
Qəzəl 2ز روی ذات بر افکن نقاب اسما رانهان به اسم مکن چهرۀ مسمّا را
Pərakəndə şeir 3چون بخورم باده شوم مست ازونیست شوم باز شوم هست از او
Rübai 3مردان همه در سماع و نی پیدا نیستمستان همه ظاهرند و می پیدا نیست
Pərakəndə şeir 4آنچه جان یابد از انفاس خوشت هر نفسیچونکه کس محرم آن نیست نگویم به کسی
Pərakəndə şeir 5در مطبح کاینات تار ابلیس استمستوجب لعن بی شمار ابلیس است
Rübai 6پیش از پس و پیش کاین پس و پیش نبودوین ملت و دین و مذهب و کیش نبود
Ərəbcə şeir 7انت نسمه من صوب ارض الاحبهبطیب تحیات و عرف موده
Rübai 7ای حسن تو در کل مظاهر ظاهروی چشم تو در جمله مناظر ناظر
Qəzəl 8هیچ دانی که کیستیم و شماسایه آفتاب نور خدا
Fəhləviyyat 9نه اَمرو بُر به گیتی و نه مشکیرنه کوه و کوشن بُر نه کِشتَه و هیر
Fəhləviyyat 10او نادر کوی آی اج خویشه بوذرورنه ژین فکر و ژین اندیشه بوذر
Fəhləviyyat 11اویان به دیله وات اج خویشه بوذرها پی او کی کهان و پیشه بوذر
Rübai 11تا من زعدم سوی وجود آمده اماز بهر تشهد به شهود آمده ام
Fəhləviyyat 13مرده دیلم چو اویان نیوه بشنیربِبُر چویان دیلم به بر و ژیر
Rübai 14تا چند فروز ذکر افسرده کنمتا کی صفتت با دل پژمرده کنم
Rübai 18بر چهره یار ما نقابست جهانبر بحر وجود او حباب است جهان
Rübai 20گه گاه به نفس خویش درپیچم منبینم که چو رشته جمله در پیچم من
Rübai 21ای مهر رخت مظهر ذرّات دو کونذاتت به صفت معین ذات دو کون
Rübai 23آن کیست که غیر توست آن کیست بگواو خود ز کجاست یا خود او چیست بگو
Qəzəl 24چنان مستم چنان مستم چنان مستکه نه پا دانم از سر نه سر از دست
Rübai 26تو مظهر مرآت خدا آمده ایآیینه وجه کبریا آمده ای
Rübai 28با ما نتوان گفت چرا آمده ایبا خود تو که ای و از کجا آمده ای
Qəzəl 33انکه او دیده جان و دل و نور بصر استهر کجا می نگرم صورت او در نظر است
Qəzəl 34حسن روی هر پریرویی ز حسن روی اوستآب حسن دلبری هر سو روان از جوی اوست
Qəzəl 46نهان پیر تو خویش آفتاب رختاز آنکه مانع ادراک اوست تاب رخت
Qəzəl 52این کرد پریچهره ندانم که چه کرد استکز جمله خوبان جهان کوی ببرده است
Qəzəl 65نشان و نام مرا روزگار کی داندصفات و ذات مرا غیر یار کی داند
Qəzəl 71از جنبش این دریا هر موج که برخیزدبر والوی جان آید بر ساحل دل ریزد