Digər şeir 56

ز پریشانی ما کی شود آگاه کسیکه گرفتار بدان زلف پریشان نشود

Nəyyir Təbrizi1 dəq
Qəzəl 57

زلف به ملک حسن به سر تا کله نهادبرداشت پای نخوت و بر فرق مه نهاد

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Digər şeir 59

گر مرا در سر سودای تو شد جان سهل استسر زلف تو ز آفات سلامت باشد

Nəyyir Təbrizi1 dəq
Ləali-mənzumə, fəsil 61

ایمظهر صفات خداوند بیمثالایذات پاکت آئینه ذوالجلال

Nəyyir Təbrizi2 dəq
Ləali-mənzumə, fəsil 62

دلا تا کی در این عالم غم و جور و محن بینیبکار خویشتن هردم دو صد عقد و شکن بینی

Nəyyir Təbrizi4 dəq
Digər şeir 65

هزار شانه به زلف نگار خویش کشیدمز ازدحام دل خویش در میانه ندیدم

Nəyyir Təbrizi1 dəq
Digər şeir 66

دم شاهی زنم از بندگی حضرت توحلقه‌ای گر ز سر زفت تو در گوش کنم

Nəyyir Təbrizi1 dəq
Qəzəl 72

تیشه بر پا زدی ار داغ منش در دل بودآن قوی پنجه که در کوهکنی کامل بود

Nəyyir TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 73

دلبر من به چهره چون زلف معنبر آوردمهر نخوشه جا دهد مه به دو پیکر آورد

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Digər şeir 75

هوای زلف تو تا جا گرفته در دل منبجز خیال پریشان نبوده حاصل من

Nəyyir Təbrizi1 dəq
Qəzəl 75

افسرده دلان شورت نادیده بسر داردزین پردۀ شورانگیز خوش آنکه خبر دارد

Nəyyir TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 76

جان در خور خدنگ تو ابرو کمان نبودورنه دل رقیق تو نامهربان نبود

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 77

گر نه چشمان تو در قصد گرفتارانندز چه هر گوشه از او صف زده خونخوارانند

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Digər şeir 81

زنگاه چشم مستت گله بی حساب دارم...

Nəyyir Təbrizi1 dəq
Digər şeir 82

مزن تیر بر سینه ام ناتوانیکه دارم ولی ناتوان از جدائی

Nəyyir Təbrizi1 dəq
Qəzəl 82

این خودسری که زلف تو ای دلربا کندبا روزگار غم‌زدگان تا چه‌ها کند

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 101

من آن نیم که دل آزرده از جفای تو باشمگرم ز پیش نظر رانی از قفای تو باشم

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 119

ای غلام بر سیمین تو زرین کمرانخاکسار کف پای تو سر تا جوران

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 121

ای ساقی جان آبی بر آتشم از می زنچنگی بکف آر چنگ نائی تو هم آن نی زن

Nəyyir TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 126

من و وصال تو از خواب عجب خیالست اینولی خیال تو و خواب من محالست این

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 140

خنک آن شبی که او رخ بفروزد از شرابیچکد از جگر مرا خون چو بر آتشی کبابی

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Atəşkədə, fəsil 1

آفرینش را چو فتح الباب شدنور احمد مهر عالم تاب شد

Nəyyir Təbrizi7 dəq
Ləali-mənzumə, fəsil 2

چون کرد خور ز توسن زرین تهی رکابافتاد در ثوابِت و سیاره انقلاب

Nəyyir Təbrizi31 dəq
Qəzəl 3

بستی برشته سر مو پای و دست ماگوئی برو که با تو نزیبد نشست ما

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Atəşkədə, fəsil 4

از حدیث شاه حرّ ابن یزیداز ندامت دست بر دندان گزید

Nəyyir Təbrizi10 dəq
Qəzəl 4

بجان دوست که از درمران گدائی راکه جز درت نشناسد در سرائی را

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Ləali-mənzumə, fəsil 5

ای ز داغ تو روان خون دل از دیدۀ حوربی تو عالم همه ماتم‌کده تا نفخهٔ صور

Nəyyir Təbrizi2 dəq
Qəzəl 7

در کمالت چه دهم داد سخندانی راحد گذشته است از آنصورت انسانی را

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Atəşkədə, fəsil 9

قاسم آن نوباوۀ باغ حسنگوهر شاداب دریای مِحَن

Nəyyir Təbrizi17 dəq
Atəşkədə, fəsil 11

بس که خونبار است چشم خامه امبوی خون آید همی از نامه ام

Nəyyir Təbrizi6 dəq