Nəyyir Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ز پریشانی ما کی شود آگاه کسیکه گرفتار بدان زلف پریشان نشود
Qəzəl 57زلف به ملک حسن به سر تا کله نهادبرداشت پای نخوت و بر فرق مه نهاد
Digər şeir 59گر مرا در سر سودای تو شد جان سهل استسر زلف تو ز آفات سلامت باشد
Ləali-mənzumə, fəsil 61ایمظهر صفات خداوند بیمثالایذات پاکت آئینه ذوالجلال
Ləali-mənzumə, fəsil 62دلا تا کی در این عالم غم و جور و محن بینیبکار خویشتن هردم دو صد عقد و شکن بینی
Digər şeir 65هزار شانه به زلف نگار خویش کشیدمز ازدحام دل خویش در میانه ندیدم
Digər şeir 66دم شاهی زنم از بندگی حضرت توحلقهای گر ز سر زفت تو در گوش کنم
Qəzəl 72تیشه بر پا زدی ار داغ منش در دل بودآن قوی پنجه که در کوهکنی کامل بود
Qəzəl 73دلبر من به چهره چون زلف معنبر آوردمهر نخوشه جا دهد مه به دو پیکر آورد
Digər şeir 75هوای زلف تو تا جا گرفته در دل منبجز خیال پریشان نبوده حاصل من
Qəzəl 75افسرده دلان شورت نادیده بسر داردزین پردۀ شورانگیز خوش آنکه خبر دارد
Qəzəl 76جان در خور خدنگ تو ابرو کمان نبودورنه دل رقیق تو نامهربان نبود
Qəzəl 77گر نه چشمان تو در قصد گرفتارانندز چه هر گوشه از او صف زده خونخوارانند
Digər şeir 81زنگاه چشم مستت گله بی حساب دارم...
Digər şeir 82مزن تیر بر سینه ام ناتوانیکه دارم ولی ناتوان از جدائی
Qəzəl 82این خودسری که زلف تو ای دلربا کندبا روزگار غمزدگان تا چهها کند
Qəzəl 101من آن نیم که دل آزرده از جفای تو باشمگرم ز پیش نظر رانی از قفای تو باشم
Qəzəl 119ای غلام بر سیمین تو زرین کمرانخاکسار کف پای تو سر تا جوران
Qəzəl 121ای ساقی جان آبی بر آتشم از می زنچنگی بکف آر چنگ نائی تو هم آن نی زن
Qəzəl 126من و وصال تو از خواب عجب خیالست اینولی خیال تو و خواب من محالست این
Qəzəl 140خنک آن شبی که او رخ بفروزد از شرابیچکد از جگر مرا خون چو بر آتشی کبابی
Atəşkədə, fəsil 1آفرینش را چو فتح الباب شدنور احمد مهر عالم تاب شد
Ləali-mənzumə, fəsil 2چون کرد خور ز توسن زرین تهی رکابافتاد در ثوابِت و سیاره انقلاب
Qəzəl 3بستی برشته سر مو پای و دست ماگوئی برو که با تو نزیبد نشست ما
Atəşkədə, fəsil 4از حدیث شاه حرّ ابن یزیداز ندامت دست بر دندان گزید
Qəzəl 4بجان دوست که از درمران گدائی راکه جز درت نشناسد در سرائی را
Ləali-mənzumə, fəsil 5ای ز داغ تو روان خون دل از دیدۀ حوربی تو عالم همه ماتمکده تا نفخهٔ صور
Qəzəl 7در کمالت چه دهم داد سخندانی راحد گذشته است از آنصورت انسانی را
Atəşkədə, fəsil 9قاسم آن نوباوۀ باغ حسنگوهر شاداب دریای مِحَن
Atəşkədə, fəsil 11بس که خونبار است چشم خامه امبوی خون آید همی از نامه ام