Əvhədi Marağalı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
در گمانی که: به غیر از تو کسی یارم هست؟غلطست این، که به غیر از تو نپندارم هست
Qəzəl 117پیداست حال مردم رند، آن چنان که هستخرم دلی که فاش کند هر نهان که هست
Qəzəl 121دلبرا چندین عتاب و جنگ و خشم و ناز چیست؟از من مهجور سرگردان چه دیدی؟ باز چیست؟
Qəzəl 122ای دل، از هجران او زارم همی باید گریستتر ک خفتن کن، که بیدارم همی باید گریست
Qəzəl 125جز نقش تو در خیال ما نیستجز با غمت اتصال ما نیست
Qəzəl 134عشرت خلوت و دیدار عزیزان شاهیستوین نداند، مگر آن دل که درو آگاهیست
Qəzəl 143در فراق تو مرا هیچ نه خوردست و نه خفتتا تو بازآیی از آنجا که نمییارم گفت
Qəzəl 146چه شد آن سرو سهی؟ کز لب این بام برفتکه به یک دیدن او از دلم آرام برفت
Qəzəl 147دلم بر آتش هجران کباب کرد و برفتتنم به درد جدایی خراب کرد و برفت
Qəzəl 149به وقت گل پی معشوق و باده باید رفتسوار عیش تراند، پیاده باید رفت
Qəzəl 152از پیش دیده رفتی و نقش از نظر نرفتجان را خیال روی تو از دل به در نرفت
Qəzəl 153عمر به پایان رسید، راه به پایان نرفتکانچه مرا گفتهاند دل ز پی آن نرفت
Qəzəl 155مرا حدیث غم یار من بباید گفتگرم به ترک سر خویشتن بباید گفت
Qəzəl 157زمانی خاطرم خوش کن به وصل روی گل رنگتکه دل تنگم ز سودای دهان کوچک تنگت
Qəzəl 160سرشک دیده دلیلست و رنگ چهره علامتکه در فراق تو جانم چه جور برد و ملامت!
Qəzəl 164ای ماه سر نهاده از مهر بر زمینتصد مشتری درخشان از زهرهٔ جبینت
Qəzəl 170باز بالای تو ما را در بلا خواهد نهاددود زلفت آتشی در جان ما خواهد نهاد
Qəzəl 171هیچ اربه صید دلها در زلف تابت افتداول بکشتن من عزم شتابت افتد
Qəzəl 176عشق و درویشی و تنهایی و دردبا دل مجروح من کرد آنچه کرد
Qəzəl 178دلی، که میل به دیدار دوستان داردفراغتی ز گل و باغ و بوستان دارد
Qəzəl 189خاک آن بادیم کو بر آستانت بگذردیا شبی بر چین زلف دلستانت بگذرد
Qəzəl 193هوست معتکف خانهٔ خمارم کردعشقت از صومعه و مدرسه بیزارم کرد
Qəzəl 196چاره سگالیدنم فایدهای چون نکردآتش هجران تو جز جگرم خون نکرد
Qəzəl 200دوش بگذشت و دل از دور تماشایی کردامشبم حسرت او دیده چو دریایی کرد
Qəzəl 202عشق بیعلت ترنج دوستی بار آوردگر به علت عشق ورزی رنج و تیمار آورد
Qəzəl 204هر کس که در محبت او دم برآوردپای دل از کمند بلاکم برآورد
Qəzəl 208چو دل شد زان او هرگز نمیردچو خورد از خوان او هرگز نمیرد
Qəzəl 211چون گره بر سر آن زلف دو تاه اندازدمشک را خوارتر از خاک به راه اندازد
Qəzəl 213زلف را تاب دام و خم برزدهمه کار مرا بهم برزد
Qəzəl 215مرد این ره آن باشد کو به فرق سَر خیزدبا غمش چو بنشیند از دو کَوَن برخیزد