Qəzəl 189

خاک آن بادیم کو بر آستانت بگذردیا شبی بر چین زلف دلستانت بگذرد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 193

هوست معتکف خانهٔ خمارم کردعشقت از صومعه و مدرسه بیزارم کرد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 196

چاره سگالیدنم فایده‌ای چون نکردآتش هجران تو جز جگرم خون نکرد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 200

دوش بگذشت و دل از دور تماشایی کردامشبم حسرت او دیده چو دریایی کرد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 202

عشق بی‌علت ترنج دوستی بار آوردگر به علت عشق ورزی رنج و تیمار آورد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 204

هر کس که در محبت او دم برآوردپای دل از کمند بلاکم برآورد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 211

چون گره بر سر آن زلف دو تاه اندازدمشک را خوارتر از خاک به راه اندازد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 213

زلف را تاب دام و خم برزدهمه کار مرا بهم برزد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 215

مرد این ره آن باشد کو به فرق سَر خیزدبا غمش چو بنشیند از دو کَوَن برخیزد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 218

تویی که از لب لعلت گلاب می‌ریزدز زلف پرشکنت مشک ناب می‌ریزد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 220

جان و دل را بوی وصل آن دل و جان کی رسد؟وین شب تنهای تاریکی به پایان کی رسد؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 226

دلی که با سر زلف تو آشنا باشدگمان مبر که ز خاک درت جدا باشد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 227

نمی‌بینم بت خود را، نمی‌دانم کجا باشد؟دلم آرام چون گیرد؟ که جان از وی جدا باشد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 231

بهار و باغ با ترکان گل رخسار خوش باشدشراب تلخ با خوبان شیرین کار خوش باشد

Əvhədi Marağalı2 dəq
Qəzəl 233

گدایی را که دل در بند یار محتشم باشددلش هم‌خوابهٔ اندوه و جانش جفت غم باشد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 241

سر عشق از خرد برون باشدعشق را پیشرو جنون باشد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 244

با عارض و زلفت قمر و قیر چه باشد؟پیش لب و رویت شکر و شیر چه باشد؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 248

چون من سر تو دارم سامانم از که باشد؟دردم تو می‌فرستی، درمانم از که باشد؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 253

گل ز روی او شرمسار شددل چو موی او بی‌قرار شد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 254

خواهم شبی بر آن دهن تنگ میر شدکامشب مرا تعلق او در ضمیر شد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 261

عشق را پا و سر پدید نشدزین بیابان خبر پدید نشد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 266

نه آخر دل من خراب از تو شد؟نه آخر دو چشمم پرآب از تو شد؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 273

سرم در عهد ترسایی شبی مهمان عشق آمددلم با راهب دیرش جرس جنبان عشق آمد

Əvhədi Marağalı2 dəq
Qəzəl 276

هر که او عاشق آن روی بود صبر نداندعاشق خویشتنست آنکه ازو صبر تواند

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 278

سر نگردانم ازو، گر به سرم گرداندبنهم گردن، اگر خاک درم گرداند

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 284

خانه خالی شد و در کوی دل اغیار نماندهمه غم رفت و  به غیر از غم آن یار نماند

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 285

دلبران جمله غلام لب چون نوش تواندبندهٔ حلقهٔ زلفین و بنا گوش تواند

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 289

دشمنان گویی دگر در کار ما کوشیده‌اندکان پری رخ را چنین از چشم ما پوشیده‌اند

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 290

باز شادروان گل بر روی خار انداختندزلف سنبل بر بنا گوش بهار انداختند

Əvhədi Marağalı2 dəq
Qəzəl 294

کی مرا نزد تو همچون دگران بگذارند؟این قدر بس که ز دورم نگران بگذارند

Əvhədi Marağalı1 dəq