Əvhədi Marağalı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
خاک آن بادیم کو بر آستانت بگذردیا شبی بر چین زلف دلستانت بگذرد
Qəzəl 193هوست معتکف خانهٔ خمارم کردعشقت از صومعه و مدرسه بیزارم کرد
Qəzəl 196چاره سگالیدنم فایدهای چون نکردآتش هجران تو جز جگرم خون نکرد
Qəzəl 200دوش بگذشت و دل از دور تماشایی کردامشبم حسرت او دیده چو دریایی کرد
Qəzəl 202عشق بیعلت ترنج دوستی بار آوردگر به علت عشق ورزی رنج و تیمار آورد
Qəzəl 204هر کس که در محبت او دم برآوردپای دل از کمند بلاکم برآورد
Qəzəl 211چون گره بر سر آن زلف دو تاه اندازدمشک را خوارتر از خاک به راه اندازد
Qəzəl 213زلف را تاب دام و خم برزدهمه کار مرا بهم برزد
Qəzəl 215مرد این ره آن باشد کو به فرق سَر خیزدبا غمش چو بنشیند از دو کَوَن برخیزد
Qəzəl 218تویی که از لب لعلت گلاب میریزدز زلف پرشکنت مشک ناب میریزد
Qəzəl 220جان و دل را بوی وصل آن دل و جان کی رسد؟وین شب تنهای تاریکی به پایان کی رسد؟
Qəzəl 226دلی که با سر زلف تو آشنا باشدگمان مبر که ز خاک درت جدا باشد
Qəzəl 227نمیبینم بت خود را، نمیدانم کجا باشد؟دلم آرام چون گیرد؟ که جان از وی جدا باشد
Qəzəl 231بهار و باغ با ترکان گل رخسار خوش باشدشراب تلخ با خوبان شیرین کار خوش باشد
Qəzəl 233گدایی را که دل در بند یار محتشم باشددلش همخوابهٔ اندوه و جانش جفت غم باشد
Qəzəl 241سر عشق از خرد برون باشدعشق را پیشرو جنون باشد
Qəzəl 244با عارض و زلفت قمر و قیر چه باشد؟پیش لب و رویت شکر و شیر چه باشد؟
Qəzəl 248چون من سر تو دارم سامانم از که باشد؟دردم تو میفرستی، درمانم از که باشد؟
Qəzəl 253گل ز روی او شرمسار شددل چو موی او بیقرار شد
Qəzəl 254خواهم شبی بر آن دهن تنگ میر شدکامشب مرا تعلق او در ضمیر شد
Qəzəl 261عشق را پا و سر پدید نشدزین بیابان خبر پدید نشد
Qəzəl 266نه آخر دل من خراب از تو شد؟نه آخر دو چشمم پرآب از تو شد؟
Qəzəl 273سرم در عهد ترسایی شبی مهمان عشق آمددلم با راهب دیرش جرس جنبان عشق آمد
Qəzəl 276هر که او عاشق آن روی بود صبر نداندعاشق خویشتنست آنکه ازو صبر تواند
Qəzəl 278سر نگردانم ازو، گر به سرم گرداندبنهم گردن، اگر خاک درم گرداند
Qəzəl 284خانه خالی شد و در کوی دل اغیار نماندهمه غم رفت و به غیر از غم آن یار نماند
Qəzəl 285دلبران جمله غلام لب چون نوش تواندبندهٔ حلقهٔ زلفین و بنا گوش تواند
Qəzəl 289دشمنان گویی دگر در کار ما کوشیدهاندکان پری رخ را چنین از چشم ما پوشیدهاند
Qəzəl 290باز شادروان گل بر روی خار انداختندزلف سنبل بر بنا گوش بهار انداختند
Qəzəl 294کی مرا نزد تو همچون دگران بگذارند؟این قدر بس که ز دورم نگران بگذارند