Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Torpaq ucaldacaqdır, torpağa düşsə hər dən,Dikbaşlığın ucundan sən torpağa düşərsən.
Qəzəl 761دود از نهاد خلق برآرد گزند ماافتد به کار شعله گره از سپند ما
Qəzəl 805از بدگهری می شکند گوهر رز رادر دل چه گره هاست ز زاهد بر رز را
Qəzəl 807تا سوخت به داغ تو محبت جگرم راگلهای چمن آینه کردند پرم را
Qəzəl 857Əqli biz divanəlikdə bilmişik,Sevgini fərzanəlikdə bilmişik.
Qəzəl 876از شفق هر چند شوید چهره در خون آفتابزردرویی می کشد زان روی گلگون آفتاب
Qəzəl 905Verərəm hər nəyimi, tanrı bilir, çün şəraba,Dərd dönüb nəşə olar, meyl elə bəzən şəraba.
Qəzəl 909Qəlb ilə əql çıxıb cəngə qəhrəman yuxuda,Dəvə qırmış ipini, çünki sariban yuxuda.
Qəzəl 915تا گل ز عکس عارض او چیده است آبدر چشمه از نشاط نگنجیده است آب
Qəzəl 939چرخ ماند از گردش اما اضطراب دل بجاستتیغ شد کند و سماع طایر بسمل بجاست
Qəzəl 941تا به کی در پرده باشد نیک و بد، ساغر کجاست؟دل ز دعوی شد سیاه آیینه محشر کجاست؟
Qəzəl 961Ya gözün yanındadır xal, ya da yaqut dodağın,Harda olsa, çəkəcək aşiqə o sinə dağın.
Qəzəl 977عیب نادان در زمان خامشی گویاترستپسته بی مغز در لب بستگی رسواترست
Qəzəl 981پیش ما دشنام جانان از شکر شیرین ترستروی تلخ بحر از آب گهر شیرین ترست
Qəzəl 983گوش بی دردان گران از خواب باشد بهتر استاین صدف پر گوهر سیماب باشد بهترست
Qəzəl 990عرض نادادن کمال خود، کمال دیگرستچهرهٔ پوشیدهحالان را جمال دیگرست
Qəzəl 992حسن بالادست را هر روزشان دیگرستشعله جانسوز را هر دم زبان دیگرست
Qəzəl 1009پرده شرم و حیا را باده ناب آتش استبر گل کاغذ، هوای عالم آب آتش است
Qəzəl 1014از زمین آرامش و از آسمان جولان خوش استنقطه پا بر جا خوش و پرگار سرگردان خوش است
Qəzəl 1023چشم خواب آلودگان در انتظار منزل استدیده بیدار دل آیینه دار منزل است
Qəzəl 1045حسن عالمسوز ماه من دو بالای گل استکج نگه کردن به دستارش چه یارای گل است؟
Qəzəl 1046زهر در ساغر مرا از سیر ماه و انجم استآسمان پر کواکب شیشه پر کژدم است
Qəzəl 1062Kim tapırsa haqqı, o, hər qətrədə dərya tapar,Kim özün duysa, bilər dəryada min-min qətrə var.
Qəzəl 1066Gülməyin gizlətsə kim, sanki gülü pünhan edər,Kim açıb ağzın gülər, bir bağçanı viran edər.
Qəzəl 1071بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن استاز رخ آیینه هستی غبار افشاندن است
Qəzəl 1091دیده هر کس که حیران است در دنبال اوستهر که از خود می دود بیرون به استقبال اوست
Qəzəl 1098آتش افروز شکر شیرینی پیغام توستزخم پیرای ملاحت تلخی دشنام توست
Qəzəl 1125تا به فکر گوشوار آن سیمبر افتاده استپیچ و تاب رشته در جان گهر افتاده است
Qəzəl 1128داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده استهمچو مینا میکشی بر گردنم افتاده است
Qəzəl 1146از عرق تا چهره گلرنگ جانان تر شده استدامن گلهابه شبنم آتشین بستر شده است