Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
منقار من ز صبح ازل بود دانه سوزدر بیضه بود ناله من آشیانه سوز
Qəzəl 4827شربت بیماری دل تیغ سیراب است و بسصندلی درد سر ویرانه سیلاب است و بس
Qəzəl 4845باز دارم به نظر خط غباری که مپرسسایه کرده است به من ابر بهاری که مپرس
Qəzəl 4849از زلف کافر تو نجسته است هیچ کسقید فرنگ رانشکسته است هیچ کس
Qəzəl 4850از ناکسان وفا نشنیده است هیچ کسبوی گل از گیا نشنیده است هیچ کس
Qəzəl 4852بی نوش لبان آب بقا را چه کند کس؟بی سبز خطان برگ ونوا را چه کندکس؟
Qəzəl 4865روشناسِ اهلِ مشرب چون درِ میخانه باشآشناتر با می از خطِ لبِ پیمانه باش
Qəzəl 4869می کشی چون با حریفان باده لایعقل مباشاز خداچون غافلی باری ز خود غافل مباش
Qəzəl 4873روح قدسی، بیش ازین درتنگنای تن مباشعیسی وقتی، گره در چشمه سوزن مباش
Qəzəl 4874چون ترا مسکن میسر شد پی تزیین مباشتخته کز دریا ترابیرون برد رنگین مباش
Qəzəl 4875چون ترا مسکن میسر شد تزیین مباشتخته کز دریا ترا بیرون برد رنگین مباش
Qəzəl 4879هست چون دلبر به جا، دل گر نباشد گو مباشمدعا لیلی است محمل گر نباشد گو مباش
Qəzəl 4889یوسف من بیش ازین در چاه ظلمانی مباشتخت کنعان خالی افتاده است زندانی مباش
Qəzəl 4891رنگ می بازد زنام بوسه یاقوت لبشازاشارت آب می گردد هلال غبغبش
Qəzəl 4896خیره می سازد نظر را در قبا سیمین برشمی نماید در صدف خود رافروغ گوهرش
Qəzəl 4898هرکه از داغ نهان عشق سوزد پیکرشآتش ایمن برون میآید از خاکسترش
Qəzəl 4900گر کنند از رشته جانها زه پیراهنشاز لطافت رنگ گرداند بیاض گردنش
Qəzəl 4906میکند جان درتن امید، لعل باده نوشروی آتشناک، خون بوسه می آرد به جوش
Qəzəl 4907با تن خاکی، نظر زان عالم روشن بپوشپای در زنجیر داری، چشم از روزن بپوش
Qəzəl 4910می شود تعجیل عمر از غفلت سرشار بیشسیل را سازد گرانسنگی سبکرفتار بیش
Qəzəl 4925کجا پروانه را با خویش سازد همنشین آتش؟که دارد هر طرف چون شمع چندین خوشه چین آتش
Qəzəl 4929سخن دارد به آب زندگی لعل گهر بارشزبان بازی به کاکل می کند مژگان خونخوارش
Qəzəl 4930همان یوسف که مصر آمد به تنگ از بس خریدارشبه پشت کار حسن او نیرزد روی بازارش
Qəzəl 4940به خط است این نمایان گشته از طرف بناگوششکه شد گرد یتیمی سایه افکن درگوشش
Qəzəl 4950چگونه جان برد صید از کمین چشم فتانش؟که گیراتر بود از خون ناحق تیغ مژگانش
Qəzəl 4954به جوش آرد شراب شوق را رخسار گلگونشگریبان می درد خمیازه از لبهای میگونش
Qəzəl 4957اگر چه بی نیاز ست از دو عالم ناز تمکینشچه بیتابانه می چسبد به دل لبهای شیرینش
Qəzəl 4963به وحشت دل کجاگردد خلاص ازچشم شهلایش ؟که آهو چشم قربانی شد ازمژگان گیرایش
Qəzəl 4970برتو دوزخ شده از کثرت عصیان آتشورنه در چشم خلیل است گلستان آتش
Qəzəl 4981کم نگردید ز خط خوبی روز افزونشسبز درسبز شد از خط رخ گندم گونش