Qəzəl 104

هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک راجامی از فولاد باید آبِ آتشناک را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 107

خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ رامی نماید چرب نرمی مومیایی سنگ را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 108

نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ راشعله جواله سازد بی فلاخن سنگ را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 110

بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟شهپر سیمرغ می‌گردد مگس‌ران زال را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 113

نیست از روی زمین سیری دل خود کام راحرص می گردد زیاد از خاک، چشم دام را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 117

نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرابِستر از گَردِ یتیمی بود در دریا مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 119

از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مراپیرهن از پردهٔ چشم است یعقوب مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 121

خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مراخاکساری در حصار عافیت دارد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 124

التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مراگرمی افسردگان افسرده‌تر سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 140

بلبلِ خوش نغمه‌ام، با گل سخن باشد مراسرمهٔ خاموشی از زاغ و زغن باشد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 148

نیست تاب درد غربت جان افگار مرابا قفس آزاد کن مرغ گرفتار مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 154

بی زبانی پرده داری می کند راز مرامی دهد خاموشی من سرمه غماز مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 157

شد گرفتاری فزون در روزگار خط مراخاک دامنگیر شد آخر غبار خط مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 169

مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مراورنه آسان است از دنیا گذر کردن مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 180

برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرابس بود چون لاله داغی یادگار او مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 186

چشم مستش از نگاهی کرد سودایی مراکشتی از یک قطره می، گردید دریایی مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 199

بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته رامن به راه انداختم این کاروان خفته را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 212

در شکایت ریختی دندان نعمت خواره راکهنه کردی در ورق گردانی این سی پاره را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 215

طی به ماهی سازد از کندی، ره یک روزه رارشته بیرون آمده است از پای، ماه روزه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 218

هر که دید از باده لعلی به سامان شیشه رامی‌دهد ترجیح بر کان بدخشان شیشه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 219

دید تا در آتش تعجیل، نعل لاله رامی کند در هفته ای گل خنده یکساله را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 232

صاف کن ای سنگدل با دردمندان سینه رامی کند دربسته آهی خانه آیینه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 235

چهره ات خورشید سیما می کند آیینه رالعل جان بخشت مسیحا می کند آیینه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 242

چون ندارد حرف ره در خلوت محجوب ماپیچ و تاب بی قراری ها بود مکتوب ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 247

از ته دل نیست در میخانه استغفار ماخوابها در پرده دارد دیده بیدار ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 272

از حیات بی وفا یاری طمع داریم مادر نشیب از سیل خودداری طمع داریم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 282

بی کسی را کعبه مقصود می دانیم ماخضر را شمشیر زهرآلود می دانیم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 285

گرچه از عقل گران لنگر فلاطونیم ماکار با اطفال چون افتاد مجنونیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 286

نور معنی در جبین تاک می بینیم مادر قدح افشرده ادراک می بینیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 289

تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان مااز تنور سرد، آید گرم بیرون نان ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq