Qəzəl 272

از حیات بی وفا یاری طمع داریم مادر نشیب از سیل خودداری طمع داریم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 282

بی کسی را کعبه مقصود می دانیم ماخضر را شمشیر زهرآلود می دانیم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 285

گرچه از عقل گران لنگر فلاطونیم ماکار با اطفال چون افتاد مجنونیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 286

نور معنی در جبین تاک می بینیم مادر قدح افشرده ادراک می بینیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 289

تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان مااز تنور سرد، آید گرم بیرون نان ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 293

دلبر محجوب می خواهد دل پر خون ماغنچه نشکفته باشد سبز ته گلگون ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 313

نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر می برد اینجاسر تسلیم هر کس می نهد سر می برد اینجا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 316

گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجاسخن بی پرده می گویند باگوش گران اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 317

منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجاکه چشم بد به قدر نقش باشد در کمین اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 329

ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیداکه در دل هر چه پوشیده است، گردد از جبین پیدا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 339

اگرچه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما راهمان خرج فغان و ناله می گردد نفس ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 342

خدایا درپذیر این نعره مستانه ما رامکن نومید از حسن قبول افسانه ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 345

دهن بستن ز آفت‌ها نگهبان است دل‌ها رالب خاموش دیوار گلستان است دل‌ها را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 348

که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟که نعلی هست در آتش ز هر گرداب دریا را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 350

چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟می لعلی جواهر سرمه سازد ظلمت شب را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 352

اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت راکه دندان می گزد پیوسته انگشت شهادت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 369

ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش راکند بر دود صبر آن کس که می افروزد آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 370

بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش رابه فریاد آورد مشتی نمک دریای آتش را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 390

اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل راکه بی برگی به سامان می کند کار توکل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 391

به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل رابه این یک مشت گل مسدود کردم روزن دل را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 392

درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟که دارد یاد، هر خاری در او صد کاروان گل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 404

مکن کوتاه در ایام خط زلف پریشان راکه باشد ناگزیر از مد بسم الله دیوان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 408

ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان راز بلبل مطرب رنگین کلام آورد مستان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 409

ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران راکه افزاید رسایی از گره در رشته باران را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 410

ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران راگره در دل ز پیوندست دایم شاخساران را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 425

شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون راکه از جمعیت آهو، حصاری ساخت مجنون را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 433

صفای ساعدت نیلی شمارد دست موسی رابناگوش تو سازد تازه ایمان تجلی را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 435

هوا ابرست، پر کن از شراب ناب کشتی راکه از باد موافق بهترست این آب کشتی را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 436

دلم خاک مراد خویش داند نامرادی راکند گرد یتیمی گوهرم گرد کسادی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 441

تکلف نیست در گفتار رند لاابالی راچنانت دوست می‌دارم که عاشق شعرِ حالی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq