Qəzəl 6857

هزار حیف که از رهگذار بی بصرینیافتم خبری از جهان بی خبری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6882

صفای وقت درین خاکدان چه می خواهی؟گهر ز دامن ریگ روان چه می خواهی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6887

ز حسن شوخ تو نظاره تماشاییسفینه ای است که گردیده است دریایی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6898

از دل مپرس، خانه به سیلاب داده ایتعلیم بی قراری سیماب داده ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6904

ای دل چه در قلمرو میخانه مانده ایحیران می چو دیده پیمانه مانده ای

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6920

تا کی به هر مشاهده از جا رود کسی؟غافل شود ز حق به تماشا رود کسی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6921

تا کی غبار خاطر صحرا شود کسی؟چون گردباد، بادیه پیما شود کسی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6932

گر فکر زاد آخرت ای دوربین کنیدر زیر خاک عشرت روی زمین کنی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6934

در پیری ارتکاب می ناب می کنیاین صبح را تصور مهتاب می کنی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6936

زین گریه دروغ که ای پیر می کنیآبی به شیراز سر تزویر می کنی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6957

حیف است درین فصل دماغی نرسانیچشمی ز گل و لاله چو شبنم نچرانی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4

جان روشندل ز جسم مختصر باشد جدادر صدف از راه غلطانی گهر باشد جدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Türki qəzəl 20

Qəflətdən oldu Xosrovi-Turan zəbuni-HindHər kim gedər yuxuya, qara onu tez basar

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 22

رتبهٔ بالِ پری باشد پَرِ تیرِ تو راشوخی چشمِ غزالان است زِهگیر تو را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 26

تشنهٔ خون کرد مستی چشمِ فتّانِ تراخوابِ سنگین شد فسانی تیغِ مژگانِ ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 32

صوفیان بردند از ره چشمِ جادوی ترادر کمندِ وحدت آوردند آهوی ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 33

گر‌چه محجوب از نظر کرده‌ است بی‌جایی تراهمچنان جوید ز هر جایی تماشایی ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 39

در طلب سستی چو اربابِ هوس کردن چرا؟راهِ دوری پیش‌داری، رو به پس‌ کردن چرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 53

نالهٔ من می‌زند ناخن به دل ناهید راگریهٔ من تازه رو دارد گلِ خورشید را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 55

کجروی بال و پرِ سِیرَست بد کردار راراستی سنگِ رهِ رفتار باشد مار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 56

آه می‌باشد مسلسل خاطرِ افگار رادر درازی نیست کوتاهی شبِ بیمار را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 63

چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور راداغِ بی‌تابی چراغان کرد کوهِ طور را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 64

سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر راکز کمان بال و پر پرواز باشد تیر را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 75

ننگِ کفرِ من به فریاد آورد ناقوس رامی‌کِشد ایمانِ من در خون، لبِ افسوس را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 82

صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش راپردهٔ رویِ توکّل ساز، کارِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 83

غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش راروشن از آبِ گهر کردم چراغِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 85

من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش راچون کنی پنهان ز چشمِ خلق حالِ خویش را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 91

چون کند آن غمزهٔ خونریز عریان تیغ رابخیهٔ جوهر شود زخمِ نمایان تیغ را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 99

نیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق رابس بود پیمانهٔ من تا قیامت خلق را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 102

غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق راطفل مشرب می کند دیوانه من خلق را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq