Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
هزار حیف که از رهگذار بی بصرینیافتم خبری از جهان بی خبری
Qəzəl 6882صفای وقت درین خاکدان چه می خواهی؟گهر ز دامن ریگ روان چه می خواهی؟
Qəzəl 6887ز حسن شوخ تو نظاره تماشاییسفینه ای است که گردیده است دریایی
Qəzəl 6898از دل مپرس، خانه به سیلاب داده ایتعلیم بی قراری سیماب داده ای
Qəzəl 6904ای دل چه در قلمرو میخانه مانده ایحیران می چو دیده پیمانه مانده ای
Qəzəl 6920تا کی به هر مشاهده از جا رود کسی؟غافل شود ز حق به تماشا رود کسی
Qəzəl 6921تا کی غبار خاطر صحرا شود کسی؟چون گردباد، بادیه پیما شود کسی
Qəzəl 6932گر فکر زاد آخرت ای دوربین کنیدر زیر خاک عشرت روی زمین کنی
Qəzəl 6934در پیری ارتکاب می ناب می کنیاین صبح را تصور مهتاب می کنی
Qəzəl 6936زین گریه دروغ که ای پیر می کنیآبی به شیراز سر تزویر می کنی
Qəzəl 6957حیف است درین فصل دماغی نرسانیچشمی ز گل و لاله چو شبنم نچرانی
Qəzəl 4جان روشندل ز جسم مختصر باشد جدادر صدف از راه غلطانی گهر باشد جدا
Türki qəzəl 20Qəflətdən oldu Xosrovi-Turan zəbuni-HindHər kim gedər yuxuya, qara onu tez basar
Qəzəl 22رتبهٔ بالِ پری باشد پَرِ تیرِ تو راشوخی چشمِ غزالان است زِهگیر تو را
Qəzəl 26تشنهٔ خون کرد مستی چشمِ فتّانِ تراخوابِ سنگین شد فسانی تیغِ مژگانِ ترا
Qəzəl 32صوفیان بردند از ره چشمِ جادوی ترادر کمندِ وحدت آوردند آهوی ترا
Qəzəl 33گرچه محجوب از نظر کرده است بیجایی تراهمچنان جوید ز هر جایی تماشایی ترا
Qəzəl 39در طلب سستی چو اربابِ هوس کردن چرا؟راهِ دوری پیشداری، رو به پس کردن چرا
Qəzəl 53نالهٔ من میزند ناخن به دل ناهید راگریهٔ من تازه رو دارد گلِ خورشید را
Qəzəl 55کجروی بال و پرِ سِیرَست بد کردار راراستی سنگِ رهِ رفتار باشد مار را
Qəzəl 56آه میباشد مسلسل خاطرِ افگار رادر درازی نیست کوتاهی شبِ بیمار را
Qəzəl 63چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور راداغِ بیتابی چراغان کرد کوهِ طور را
Qəzəl 64سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر راکز کمان بال و پر پرواز باشد تیر را
Qəzəl 75ننگِ کفرِ من به فریاد آورد ناقوس رامیکِشد ایمانِ من در خون، لبِ افسوس را
Qəzəl 82صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش راپردهٔ رویِ توکّل ساز، کارِ خویش را
Qəzəl 83غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش راروشن از آبِ گهر کردم چراغِ خویش را
Qəzəl 85من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش راچون کنی پنهان ز چشمِ خلق حالِ خویش را؟
Qəzəl 91چون کند آن غمزهٔ خونریز عریان تیغ رابخیهٔ جوهر شود زخمِ نمایان تیغ را
Qəzəl 99نیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق رابس بود پیمانهٔ من تا قیامت خلق را
Qəzəl 102غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق راطفل مشرب می کند دیوانه من خلق را