Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
وحشی تر از آهوست نشان قدم توکهسار شود سینه صحرا ز رم تو
Qəzəl 6552چون شبنم روشن گهر با خار و گل یکرنگ شوبگذار رعنایی ز سر بیزار از نیرنگ شو
Qəzəl 6565لعل او را بین به دلها بی حجاب آویختهگر ندیدی اخگری را در کباب آویخته
Qəzəl 6584به مطلب می رسد جویای کام آهسته آهستهز دریا می کشد صیاد دام آهسته آهسته
Qəzəl 6586نه تبخاله است بر گرد دهان یار افتادهکه گوهرها برون از مخزن اسرار افتاده
Qəzəl 6598ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاهبه تیغ، رشته عمرش کند قضا کوتاه!
Qəzəl 6615لاله است این که از جگر خاک سرزده؟یا لیلی است سر ز سیه خانه برزده
Qəzəl 6623در دور خط به حرف رسیدن چه فایده؟در وقت عزل شکوه شنیدن چه فایده؟
Qəzəl 6625بگشا ز بال همت عالی مکان گرهتا کی شوی چو بیضه درین آشیان گره؟
Qəzəl 6640عشق اختیار دل را از دست ما گرفتهطوفان عنان کشتی از ناخدا گرفته
Qəzəl 6654از نمکدان تو محشر گرد بیرون رانده ایبرق پیش خوی تندت پای در گل مانده ای
Qəzəl 6670پیش اغیار از بهار تازه رو گلشن تریاز دل خود در شکست کار من آهن تری
Qəzəl 6674دل چسان غم های جانان را کند گردآوری؟چون حبابی بحر عمان را کند گردآوری؟
Qəzəl 6675فرصتی کو تا دل از دنیا کنم گردآوری؟چند روزی توشه عقبی کنم گردآوری
Qəzəl 6678یاد دارد تخت شاهان قلزم خضرا بسیسرنگون گردیده زین کشتی درین دریا بسی
Qəzəl 6679زیر پای چرخ کجرفتار چون خوابد کسی؟در ره این سیل بی زنهار چون خوابد کسی؟
Qəzəl 6681تکیه چند از ضعف بر دوش عصا دارد کسی؟این بنای سست را تا کی بپا دارد کسی؟
Qəzəl 6686بیش ازین آتش مزن در عالم ای جان کسیرحم کن بر تشنگان ای آب حیوان کسی
Qəzəl 6700جلوه برقی است نور آفتاب زندگیگردش چشمی است دوران حباب زندگی
Qəzəl 6734شکوه ای دارم به شرط آن که پنهان بشنویپیش ازان کز من خبر در کافرستان بشنوی
Qəzəl 6736خار دیوارست چون از اشک شد مژگان تهیابر بی باران بود دستی که شد ز احسان تهی
Qəzəl 6740نباشد دولت بیدار را چون انقلاب از پی؟که دارد شبنم این باغ چشم آفتاب از پی
Qəzəl 6746چراغ گل اگر در زیر بال بلبلان بودیکجا اوراق گل در دست تاراج خزان بودی؟
Qəzəl 6795تا ز رخسار چو مه پرده برانداختهایسوز خورشید به جان قمر انداختهای
Qəzəl 6803ای که از بیبصران راه خدا میطلبیچشم بگشای که از کور عصا میطلبی
Qəzəl 6804نی خود را بشکن گر شکری می طلبیبرگ از خود بفشان گر ثمری می طلبی
Qəzəl 6810پرده بردار ز رخسار که دیدن داریسربرآور ز گریبان که دمیدن داری
Qəzəl 6823نه چنان دانه دل سوخت ز سودای کسیکه شود سبز ز آب رخ زیبای کسی
Qəzəl 6844باش در ذکر خدا دایم اگر جویاییکاین براقی است که تا عرش ناستد جایی
Qəzəl 6855ز برگریز، دل بی قرار ازان داریکه غافلی ز بهاری که در خزان داری