Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
صبر و طاقت از دل بی تاب می جوییم ماحیرت آیینه از سیماب می جوییم ما
Qəzəl 367لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر راحصاری کرد در گرد یتیمی آب گوهر را
Qəzəl 510سخن آن است که از جای درآرد دل راحدی آن است که دیوانه کند محمل را
Qəzəl 527O qəddinin həsrəti salmış məni bəlaya.O zülfünün şövqündən bir yoldaşam səbaya
Qəzəl 558Şad elə laləyanaq, zülfü pərişanları sən,Nura qərq eylə ürəkdən o şəbistanları sən.
Qəzəl 569مشرق مهر بود سینه بی کینه ماصاف چون صبح به آفاق بود سینه ما
Qəzəl 570چرخ پر گوهر شب تاب شد از گریه ماماه در هاله گرداب شد از گریه ما
Qəzəl 582Görəsən, dünyada bir qəlbi şad olan tapılar?Yer şoranlıqsa əgər, orda gülüstan tapılar?
Qəzəl 593Qəribədir, çəkir əqlin müdam kəməndə səni,Məhəbbət azad edər, əql edərsə bəndə səni.
Qəzəl 598مکن ز ساده دلی خرج چشم بد خود رانگاه دار چو آیینه در نمد خود را
Qəzəl 655Qocalıq gəldi, bu da özgə bir aləm oldu,Əyilən qamətimiz körpü kimi xəm oldu.
Qəzəl 677Bülbül qəfəsdə olsa, qalar çəməndən ayrı,Şamı fanusa qoysan, düşər o səndən ayrı.
Qəzəl 729افسرده دل اگر چه ز واسوختن مرابتوان به روی گرم برافروختن مرا
Qəzəl 773Dolmuş ürək qanıyla yenə əldə camımız,Meydan oxur hər axşam aya nurlu şamımız.
Qəzəl 780Canı biz qurtararıq bu bədənin qeydindən,Samanı çək kənara ta ki, üzə çıxsın dən.
Qəzəl 782Göz yaşım ilə dönübdür qara torpaq çəmənə,Qürbət eldən köç edib gəldi xəyalım vətənə.
Qəzəl 817بر چرخ محیط است فروغ نظر ماساحل دل دریاست ز آب گهر ما
Qəzəl 853ای حسن تو برق خانمانهاعشق تو دلیل آسمانها
Qəzəl 915تا گل ز عکس عارض او چیده است آبدر چشمه از نشاط نگنجیده است آب
Qəzəl 972دل چنین زار و نزار از اختر بد گوهرستشعله لاغر این چنین از چشم تنگ مجمرست
Qəzəl 1009پرده شرم و حیا را باده ناب آتش استبر گل کاغذ، هوای عالم آب آتش است
Qəzəl 1014از زمین آرامش و از آسمان جولان خوش استنقطه پا بر جا خوش و پرگار سرگردان خوش است
Qəzəl 1023چشم خواب آلودگان در انتظار منزل استدیده بیدار دل آیینه دار منزل است
Qəzəl 1045حسن عالمسوز ماه من دو بالای گل استکج نگه کردن به دستارش چه یارای گل است؟
Qəzəl 1046زهر در ساغر مرا از سیر ماه و انجم استآسمان پر کواکب شیشه پر کژدم است
Qəzəl 1071بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن استاز رخ آیینه هستی غبار افشاندن است
Qəzəl 1098آتش افروز شکر شیرینی پیغام توستزخم پیرای ملاحت تلخی دشنام توست
Qəzəl 1125تا به فکر گوشوار آن سیمبر افتاده استپیچ و تاب رشته در جان گهر افتاده است
Qəzəl 1128داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده استهمچو مینا میکشی بر گردنم افتاده است
Qəzəl 1142خضر را گر سبز آب زندگانی کرده استعالمی را زنده دل آن یار جانی کرده است