Qəzəl 288

صبر و طاقت از دل بی تاب می جوییم ماحیرت آیینه از سیماب می جوییم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 367

لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر راحصاری کرد در گرد یتیمی آب گوهر را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 510

سخن آن است که از جای درآرد دل راحدی آن است که دیوانه کند محمل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 527

O qəddinin həsrəti salmış məni bəlaya.O zülfünün şövqündən bir yoldaşam səbaya

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 558

Şad elə laləyanaq, zülfü pərişanları sən,Nura qərq eylə ürəkdən o şəbistanları sən.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 569

مشرق مهر بود سینه بی کینه ماصاف چون صبح به آفاق بود سینه ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 570

چرخ پر گوهر شب تاب شد از گریه ماماه در هاله گرداب شد از گریه ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 582

Görəsən, dünyada bir qəlbi şad olan tapılar?Yer şoranlıqsa əgər, orda gülüstan tapılar?

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 593

Qəribədir, çəkir əqlin müdam kəməndə səni,Məhəbbət azad edər, əql edərsə bəndə səni.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 598

مکن ز ساده دلی خرج چشم بد خود رانگاه دار چو آیینه در نمد خود را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 655

Qocalıq gəldi, bu da özgə bir aləm oldu,Əyilən qamətimiz körpü kimi xəm oldu.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 677

Bülbül qəfəsdə olsa, qalar çəməndən ayrı,Şamı fanusa qoysan, düşər o səndən ayrı.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 729

افسرده دل اگر چه ز واسوختن مرابتوان به روی گرم برافروختن مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 773

Dolmuş ürək qanıyla yenə əldə camımız,Meydan oxur hər axşam aya nurlu şamımız.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 780

Canı biz qurtararıq bu bədənin qeydindən,Samanı çək kənara ta ki, üzə çıxsın dən.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 782

Göz yaşım ilə dönübdür qara torpaq çəmənə,Qürbət eldən köç edib gəldi xəyalım vətənə.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 817

بر چرخ محیط است فروغ نظر ماساحل دل دریاست ز آب گهر ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 853

ای حسن تو برق خانمان‌هاعشق تو دلیل آسمان‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 915

تا گل ز عکس عارض او چیده است آبدر چشمه از نشاط نگنجیده است آب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 972

دل چنین زار و نزار از اختر بد گوهرستشعله لاغر این چنین از چشم تنگ مجمرست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1009

پرده شرم و حیا را باده ناب آتش استبر گل کاغذ، هوای عالم آب آتش است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1014

از زمین آرامش و از آسمان جولان خوش استنقطه پا بر جا خوش و پرگار سرگردان خوش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1023

چشم خواب آلودگان در انتظار منزل استدیده بیدار دل آیینه دار منزل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1045

حسن عالمسوز ماه من دو بالای گل استکج نگه کردن به دستارش چه یارای گل است؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1046

زهر در ساغر مرا از سیر ماه و انجم استآسمان پر کواکب شیشه پر کژدم است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1071

بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن استاز رخ آیینه هستی غبار افشاندن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1098

آتش افروز شکر شیرینی پیغام توستزخم پیرای ملاحت تلخی دشنام توست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1125

تا به فکر گوشوار آن سیمبر افتاده استپیچ و تاب رشته در جان گهر افتاده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1128

داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده استهمچو مینا میکشی بر گردنم افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1142

خضر را گر سبز آب زندگانی کرده استعالمی را زنده دل آن یار جانی کرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq