Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
حجت شور قیامت لب خندان تو بسهم نبرد صف محشر صف مژگان تو بس
Qəzəl 5101برسر حرف آمده است چشم سیاهشنو خط جوهر شده است تیغ نگاهش
Qəzəl 5475ما کجا دست آشنا با مهره گل میکنیممشورت چون غنچه با سی پاره دل میکنیم
Qəzəl 5555به دور خط از آن چاه زنخدان بیش می لرزمز آسیب چه خس پوش بر جان بیش می لرزم
Qəzəl 5586تمتع با کمال قرب از آن رعنا نمیبینمکه زیر پا نبیند یار و من بالا نمیبینم
Qəzəl 5610رفت آن روز که دامان بهار از دستمرفت چون برگ خزان دیده قرار از دستم
Qəzəl 5699برون نیامده از برگ بی ثمر شده امخبر نیافته از خویش بیخبر شده ام
Qəzəl 5703ادب گذشته بر روی یکدیگر دستموگرنه همچو صدف نیست بی گهر دستم
Qəzəl 5829تا چند پیر میکده را درد سر دهم؟رفتم ز می قرار به خون جگر دهم
Qəzəl 5887چون صبح خنده با جگر چاک می زنیمدر موج خیز خون نفس پاک می زنیم
Qəzəl 5947Xudapərəst edibsən, saqi, bu meypərəsti?Nə bütpərəst idim mən, nə xudpərəst, bu bəsdi.
Qəzəl 6075Ey könül, qışlı, payızlı ruzigarı fikr elə,Huşyar ol, tez solar ömrün baharı, fikr elə.
Qəzəl 6172تا به خون رنگین نسازی چون گل احمر جبینکی توانی شست در سرچشمه کوثر جبین؟
Qəzəl 6173ای لب لعل ترا خون یمن در آستینهر سر موی ترا چین و ختن در آستین
Qəzəl 6421گر محو ز خاطر شود اندیشه مردنممکن بود از دل غم صدساله ستردن
Qəzəl 6638ای چشم تو خونریزتر از دور زمانهمژگان ترا مردمک دیده نشانه
Qəzəl 6826Yanmısan sən ki, həyanın tərinə, ey saqi,Camı doldur, gələr halın yerinə, ey saqi.
Qəzəl 6889ای آن که دل به ابروی پیوسته بستهایغافل مشو که در ته طاق شکستهای
Qəzəl 6972گر بگذری ز هستی آرام جان بیابیگر خط کشی به عالم خط امان بیابی
Qəzəl 1اگر نه مدِّ بسمالله بودی تاجِ عنوانهانگشتی تا قیامت نوْ خطِ شیرازه دیوانها
Türki qəzəl 8Çıxartdı xət və mənəm zülf mübtəlası hənuzDüyün saqqaldı və başımdadır qarası hənuz
Türki qəzəl 13Ömr keçdi, səfər əsbabını amadə qılınHərnə sizdən kəsə tiği-əcəl ondan kəsilin
Qəzəl 34Həvəsə tabe o gül üzlü nigar olsun niyə?Bu işıqlı ildırım kolluqda tar olsun niyə?
Qəzəl 48از شکستِ ماست گردش، چرخِ بیبنیاد رانیست غیر از دانه آب این آسیای باد را
Qəzəl 90روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ رامشک گردد خون من در ناف جوهر تیغ را
Qəzəl 93آه باشد بِه ز زلفِ عنبرین عشاق رااشک باشد بهتر از دُرِّ ثمین عشاق را
Qəzəl 96بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق راهست محراب دعا از رخنه دل عشق را
Qəzəl 165برگ کاهی نیست کشت نابسامان مراخوشه از اشک پشیمانی است دهقان مرا
Qəzəl 277اشک پیش مردم فرزانه می ریزیم مادر زمین شور دایم دانه می ریزیم ما
Qəzəl 281Can boğazda, sübhtək biz indi nalan olmuşuq,Dərdimiz çıxmış üzə, eşqi nümayan olmuşuq.