Qəzəl 6264

باده با حوصله ما چه تواند کردن؟تندی سیل به دریا چه تواند کردن؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6265

آه با دیده اختر چه تواند کردن؟دود با روزن مجمر چه تواند کردن؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6272

بی بصیرت چه گل از غیب تواند چیدن؟پای خوابیده چه در خواب تواند دیدن؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6276

نیست ممکن ز سخن سیر توان گردیدنیا ازین زمزمه دلگیر توان گردیدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6287

گو مکن سایه کسی بر سر دیوانه منپرده چشم غزال است سیه خانه من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6298

راز عشق از دل غمناک نیاید بیروندانه سوخته از خاک نیاید بیرون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6304

به شکر این که نه ای، ای صراحی از دورانبه پای خم برسان سجده ای ز مخموران

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6316

گشوده است در فیض رخنه دیواربه باغبان چه ضرورست دردسر دادن؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6317

خوش است مشق قناعت ز بوریا کردنبه خواب، مخمل بی درد را رها کردن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6318

ز دور تا بتوان سیر گلستان کردنبه شاخ گل ز ادب نیست آشیان کردن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6322

مرا که دست به خواب است وقت گل چیدنچه دل گشایدم از گرد باغ گردیدن؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6326

مباش درصدد بی شمار خندیدنکه صبح باخت نفس از دوبار خندیدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6336

بپوش چشم ز وضع جهان و عشرت کنببند در به رخ کاینات و وحدت کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6343

ز باده توبه در ایام نوبهار مکنبه اختیار، پشیمانی اختیار مکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6347

به تن علاقه ندارد روان ساده منبرنده است چو تیغ آب ایستاده من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6351

شده است در همه عالم سمر غریبی مندویده است به هر رهگذر غریبی من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6353

کسی که می نهد از حد خود قدم بیرونکبوتری است که می آید از حرم بیرون

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6359

در آتش است نعل می ناب دیگرانرنگین مساز خانه ز اسباب دیگران

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6360

خون دل است باده گلفام عاشقانچون لاله داغدار بود کام عاشقان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6369

خاکم به چشم در نگه واپسین مزنزنهار بر چراغ سحر آستین مزن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6370

دلهای صیقلی بود آیینه دار حسنآیینه چشم شور بود در دیار حسن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6372

دل را به آتش نفس گرم آب کنای غافل از خزان گل خود را گلاب کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6380

پیش از وصال، ترک تمنای خام کنتا گل نیامده است علاج ز کام کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6388

بارست خنده بر دل کلفت پرست منپر خون بود دهان گل از پشت دست من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6391

همچشم آبله است دل اشکبار مندر پرده دل است گره نوبهار من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6401

گمراه شد ز غفلت من رهنمای منگردید میل چشم عصاکش عصای من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6404

نازکترست از رگ جان گفتگوی منباریک شد محیط چو آمد به جوی من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6405

زین گریه ها که هست گره در گلوی منپیدا شود دو زخم نمایان به روی من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6412

آن چشم مست و غمزه هشیار را ببیندر عین خواب، دولت بیدار را ببین

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6414

بی درد مشکل است سخن گفتن این چنینرنگین شود سخن ز جگر سفتن این چنین

Saib TəbriziQəzəl1 dəq