Pərakəndə şeir 595

بهار می گذرد، سیر گلستانی کنبه آشیان چه فرو رفته ای، فغانی کن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 596

اگر به بندگی ارشاد می کنیم ترااشاره ای است که آزاد می کنیم ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 603

ز لباس تن برون آ به گه نیاز کردنکه به جامه های صورت نتوان نماز کردن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 609

چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرابه حیرتم که چرا این قدر گداخت مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 611

مگر ذوق خودآرایی براندازد نقابش راوگرنه عشق مسکین چه دارد رونمای او؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 612

قیامت را به رفتار آورد سرو روان توزند مهر خموشی بر لب عیسی زبان تو

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 613

یکی هزار شد از خط سبز، شهرت اوازین غبار بلندی گرفت رایت او

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 615

همان کسی که به دستِ کَرَم سرشت مرابه زیرِ پای خُم انداخت همچو خِشت مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 619

درگذشت از خاکساری دشمن از آزار منشد حصار عافیت کوتاهی دیوار من

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 621

خیره گردد دیده صبح از جلای داغ منداغ دارد مهر تابان را صفای داغ من

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 622

نیست غیری در حریم دیده نمناک مننام لیلی نقش می بندد ز اشک پاک من

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 621

شد از رکاب تو پیدا هلال عید مراگشوده شد در جنت ازین کلید مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 624

کنند تازه خطان مشکسود داغ مراشراب کهنه دهد تازگی دماغ مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 625

کجا به دام کشد سایه نهال مراشکوفه خنده شیرست از ملال مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 629

به خاک و خون نکشد خصمیِ زمانه مراکه تیرِ کج گذرد راست از نشانه مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 630

شکست، نقشِ مرادست بوریای مرانسیمِ فتح، قلم می‌کند لوای مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 639

گل است باده گلرنگ باده خواران رامدام فصل بهارست میگساران را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 640

چه حاجت است به خال آن بیاض گردن را؟ستاره نقطه سهوست صبح روشن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 650

اگر به لاله شوی هم پیاله در صحراشود دو آتشه رخسار لاله در صحرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 654

ز چهره تو چو خوشید نور می بارداگر تو در دل شبها ستاره بار شوی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 664

تا چو سرزلف صد شکست نیابیدامن معشوق را به دست نیابی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 665

نهشت شرم رخ از گوشه نقاب نمایینشد که گوشه کاری به آفتاب نمایی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 669

به دور کاکل و زلف تو سنبلستان‌هاشده است خواب پریشان به چشم بستان‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 677

نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ اوهم مگر آیینه سازند از دل چون سنگ او

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 681

ای صبا احوال ما با پاسبان او بگواشتیاق سجده را با آستان او بگو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 689

بی آب ساخت خط، لب جان پرور تراکرد این غبار مهره گل گوهر ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 708

کوتاه ساز رشته آمال خویش رامپسند در شکنجه پر و بال خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 709

پوشیده گر به زلف کنی روی خویش راآخر چسان نهفته کنی بوی خویش را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 711

پیوسته دل سیاه بود خلق تنگ رادایم ستاره سوخته باشد پلنگ را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 715

در کوی عشق ره نبود جبرئیل راپی کرده است تیزی این ره دلیل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq