Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بهار می گذرد، سیر گلستانی کنبه آشیان چه فرو رفته ای، فغانی کن
Qəzəl 596اگر به بندگی ارشاد می کنیم ترااشاره ای است که آزاد می کنیم ترا
Pərakəndə şeir 603ز لباس تن برون آ به گه نیاز کردنکه به جامه های صورت نتوان نماز کردن
Qəzəl 609چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرابه حیرتم که چرا این قدر گداخت مرا
Pərakəndə şeir 611مگر ذوق خودآرایی براندازد نقابش راوگرنه عشق مسکین چه دارد رونمای او؟
Pərakəndə şeir 612قیامت را به رفتار آورد سرو روان توزند مهر خموشی بر لب عیسی زبان تو
Pərakəndə şeir 613یکی هزار شد از خط سبز، شهرت اوازین غبار بلندی گرفت رایت او
Qəzəl 615همان کسی که به دستِ کَرَم سرشت مرابه زیرِ پای خُم انداخت همچو خِشت مرا
Pərakəndə şeir 619درگذشت از خاکساری دشمن از آزار منشد حصار عافیت کوتاهی دیوار من
Pərakəndə şeir 621خیره گردد دیده صبح از جلای داغ منداغ دارد مهر تابان را صفای داغ من
Pərakəndə şeir 622نیست غیری در حریم دیده نمناک مننام لیلی نقش می بندد ز اشک پاک من
Qəzəl 621شد از رکاب تو پیدا هلال عید مراگشوده شد در جنت ازین کلید مرا
Qəzəl 624کنند تازه خطان مشکسود داغ مراشراب کهنه دهد تازگی دماغ مرا
Qəzəl 625کجا به دام کشد سایه نهال مراشکوفه خنده شیرست از ملال مرا
Qəzəl 629به خاک و خون نکشد خصمیِ زمانه مراکه تیرِ کج گذرد راست از نشانه مرا
Qəzəl 630شکست، نقشِ مرادست بوریای مرانسیمِ فتح، قلم میکند لوای مرا
Qəzəl 639گل است باده گلرنگ باده خواران رامدام فصل بهارست میگساران را
Qəzəl 640چه حاجت است به خال آن بیاض گردن را؟ستاره نقطه سهوست صبح روشن را
Qəzəl 650اگر به لاله شوی هم پیاله در صحراشود دو آتشه رخسار لاله در صحرا
Pərakəndə şeir 654ز چهره تو چو خوشید نور می بارداگر تو در دل شبها ستاره بار شوی
Pərakəndə şeir 664تا چو سرزلف صد شکست نیابیدامن معشوق را به دست نیابی
Pərakəndə şeir 665نهشت شرم رخ از گوشه نقاب نمایینشد که گوشه کاری به آفتاب نمایی
Qəzəl 669به دور کاکل و زلف تو سنبلستانهاشده است خواب پریشان به چشم بستانها
Pərakəndə şeir 677نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ اوهم مگر آیینه سازند از دل چون سنگ او
Pərakəndə şeir 681ای صبا احوال ما با پاسبان او بگواشتیاق سجده را با آستان او بگو
Qəzəl 689بی آب ساخت خط، لب جان پرور تراکرد این غبار مهره گل گوهر ترا
Qəzəl 708کوتاه ساز رشته آمال خویش رامپسند در شکنجه پر و بال خویش را
Qəzəl 709پوشیده گر به زلف کنی روی خویش راآخر چسان نهفته کنی بوی خویش را؟
Qəzəl 711پیوسته دل سیاه بود خلق تنگ رادایم ستاره سوخته باشد پلنگ را
Qəzəl 715در کوی عشق ره نبود جبرئیل راپی کرده است تیزی این ره دلیل را