Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
از رخش خواهند جای بوسه نافهمیدگاندر حرم محراب می جویند این نادیدگان
Qəzəl 5984هر کسی کرده است چیزی خوش ز نعمای جهانوقت را خوش کرده ام من از خوشی های جهان
Qəzəl 5985اول ما نیستی و آخر ما نیستی استهستی پا در رکاب ماست خوابی در میان
Qəzəl 5989شمه ای از حیرت عشق است دل پرداختنبا هزار آیینه در کف خویش را نشناختن
Qəzəl 5991بی تحمل خصم را هموار نتوان ساختنگل ز زخم خار شد امن از سپر انداختن
Qəzəl 5995چند چون خامان نظر بر ماهتاب انداختن؟تا کی این مشت نمک در چشم خواب انداختن؟
Qəzəl 5997چند بزم باده پنهان از حریفان ساختن؟خویش را آراستن، آیینه پنهان ساختن
Qəzəl 5998آن خرابم کز زبانم حرف نتوان ساختنبیش ازین ما را مروت نیست ویران ساختن
Qəzəl 5999تا چون درویشان توان با گاه گاهی ساختناز سبک مغزی است با زرین کلاهی ساختن
Qəzəl 6000دل به حرف پوچ تا کی شاد خواهی ساختن؟مصحف خود چند کاغذ باد خواهی ساختن؟
Qəzəl 6002نیست آسان خون نعمتهای الوان ریختنبرگریزان مکافات است دندان ریختن
Qəzəl 6005نیست معشوقی همین زلف چلیپا داشتندردسر بسیار دارد پاس دلها داشتن
Qəzəl 6020حق گوهر چیست، آب و رنگ گوهر یافتننیست تحسینی سخن را بهتر از دریافتن
Qəzəl 6026هر که باشد چون قلم از سینه چاکان سخنسرنمی پیچد به تیغ از خط فرمان سخن
Qəzəl 6029چون قلم آن را که در سر هست سودای سخنسر نمی پیچد به زخم تیغ از پای سخن
Qəzəl 6031لشکر خط ملک حسنت را به هم خواهد زدنصفحه رخساره ات را خط قلم خواهد زدن
Qəzəl 6039استخوان من اگر رزق هما خواهد شدنسایه بال هما ابر بلا خواهد شدن
Qəzəl 6045پیش مستان از خرد بیگانه می باید شدنچون به طفلان می رسی دیوانه می باید شدن
Qəzəl 6046مرد غوغا نیستی سرور نمی باید شدنتاب دردسر نداری سر نمی باید شدن
Qəzəl 6058از خموشی مشت خاک بر دهان قال زنتا قیامت خیمه در دارالامان حال زن
Qəzəl 6059نیستی کوه گران، بر سیر پشت پا مزندامن خود را گره بر دامن صحرا مزن
Qəzəl 6064گرد غم فرش است دایم در غمآباد وطندر غریبی نیست مکروهی به جز یاد وطن
Qəzəl 6074سر به پیش انداختن از بردباری پیشه کنرخنه در بنیاد کوه بیستون زین تیشه کن
Qəzəl 6077صبح شد ساقی نقاب دختر رز برفکنزان لب شیرین، نمک در دیده ساغر فکن
Qəzəl 6079نیستی چون اهل معنی لب به دعوی وا مکنعیبجویان را به عیب خویشتن گویا مکن
Qəzəl 6089از برای کام دنیا خویش را غمگین مکنپشت پا زن بر دو عالم، دست را بالین مکن
Qəzəl 6090تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکنای ستمگر رشته امید ما کوته مکن
Qəzəl 6098نست چون مژگان بلند و پست در گفتار منتیر یک ترکش ز همواری بود افکار من
Qəzəl 6099چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟تا به کی تلقین خون مرده باشد کار من؟
Qəzəl 6101آه می دزدد نفس در سینه افگار منغنچه می خسبد نسیم صبح در گلزار من