Qəzəl 5978

از رخش خواهند جای بوسه نافهمیدگاندر حرم محراب می جویند این نادیدگان

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5984

هر کسی کرده است چیزی خوش ز نعمای جهانوقت را خوش کرده ام من از خوشی های جهان

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5985

اول ما نیستی و آخر ما نیستی استهستی پا در رکاب ماست خوابی در میان

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5989

شمه ای از حیرت عشق است دل پرداختنبا هزار آیینه در کف خویش را نشناختن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5991

بی تحمل خصم را هموار نتوان ساختنگل ز زخم خار شد امن از سپر انداختن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5995

چند چون خامان نظر بر ماهتاب انداختن؟تا کی این مشت نمک در چشم خواب انداختن؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5997

چند بزم باده پنهان از حریفان ساختن؟خویش را آراستن، آیینه پنهان ساختن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5998

آن خرابم کز زبانم حرف نتوان ساختنبیش ازین ما را مروت نیست ویران ساختن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5999

تا چون درویشان توان با گاه گاهی ساختناز سبک مغزی است با زرین کلاهی ساختن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6000

دل به حرف پوچ تا کی شاد خواهی ساختن؟مصحف خود چند کاغذ باد خواهی ساختن؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6002

نیست آسان خون نعمت‌های الوان ریختنبرگریزان مکافات است دندان ریختن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6005

نیست معشوقی همین زلف چلیپا داشتندردسر بسیار دارد پاس دلها داشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6020

حق گوهر چیست، آب و رنگ گوهر یافتننیست تحسینی سخن را بهتر از دریافتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6026

هر که باشد چون قلم از سینه چاکان سخنسرنمی پیچد به تیغ از خط فرمان سخن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6029

چون قلم آن را که در سر هست سودای سخنسر نمی پیچد به زخم تیغ از پای سخن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6031

لشکر خط ملک حسنت را به هم خواهد زدنصفحه رخساره ات را خط قلم خواهد زدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6039

استخوان من اگر رزق هما خواهد شدنسایه بال هما ابر بلا خواهد شدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6045

پیش مستان از خرد بیگانه می باید شدنچون به طفلان می رسی دیوانه می باید شدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6046

مرد غوغا نیستی سرور نمی باید شدنتاب دردسر نداری سر نمی باید شدن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6058

از خموشی مشت خاک بر دهان قال زنتا قیامت خیمه در دارالامان حال زن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6059

نیستی کوه گران، بر سیر پشت پا مزندامن خود را گره بر دامن صحرا مزن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6064

گرد غم فرش است دایم در غم‌آباد وطندر غریبی نیست مکروهی به جز یاد وطن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6074

سر به پیش انداختن از بردباری پیشه کنرخنه در بنیاد کوه بیستون زین تیشه کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6077

صبح شد ساقی نقاب دختر رز برفکنزان لب شیرین، نمک در دیده ساغر فکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6079

نیستی چون اهل معنی لب به دعوی وا مکنعیبجویان را به عیب خویشتن گویا مکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6089

از برای کام دنیا خویش را غمگین مکنپشت پا زن بر دو عالم، دست را بالین مکن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6090

تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکنای ستمگر رشته امید ما کوته مکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6098

نست چون مژگان بلند و پست در گفتار منتیر یک ترکش ز همواری بود افکار من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6099

چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟تا به کی تلقین خون مرده باشد کار من؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6101

آه می دزدد نفس در سینه افگار منغنچه می خسبد نسیم صبح در گلزار من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq