Qəzəl 3989

چرا شراب به زاهد کسی به زور دهدبه دست بی بصر آیینه بلور دهد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4000

ز خود برآ که نسیم بهار می‌آیدسبکروی ز سر کوه یار می‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4018

دل گرفته کی از لاله زار بگشایدز دستهای نگارین چه کار بگشاید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4019

دل از مشاهده لاله زار نگشایدز دستهای حنابسته کارنگشاید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4035

عرق ز شرم تو بر روی آفتاب دویدز شوق لعل تو خون در رگ شراب دوید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4048

هشیار را به مجلس مستان که می‌برداز بهر عیب خویش نگهبان که می‌برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4059

پیش نسیم صبح گل آغوش باز کرداز پاکدامنان نتوان احتراز کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4064

خوش وقت قطره ای که زدریا سفر نکردآواره خویش را به هوای گهر نکرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4073

حرف درشت بردل بی کینه می خوردگر سنگ گوهرست به آیینه می خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4084

دولت به لعل پاک گهر زود می رسدروشن گهر به تاج وکمر زود می رسد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4096

تا دیده محو روی تو شد کامیاب شدشبنم به آفتاب رسید آفتاب شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4119

از جلوه تو برگ ز پیوند بگسلدنشو ونما ز نخل برومند بگسلد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4122

طی شد زمان پیری ودل داغدار ماندصیقل شکست وآینه ام در غبار ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4125

جمعی که دل به طره طرار بسته انداول کمر به رشته زنار بسته اند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4153

عشاق دل به دیده روشن کشیده اندچون ذره رخت خویش به روزن کشیده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4173

وقت است نوبهار در عیش وا کندباغ از شکوفه خنده دندان نما کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4189

عاشق کجا به شکوه دهن باز می‌کنداین کبک خنده بر رخ شهباز می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4199

تیغ زبان به عاشق حیران چه می‌کندبا پای خفته خار مغیلان چه می‌کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4209

آفت ز خودپسند جدایی نمی کندخلوت علاج زهد ریایی نمی کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4211

مهر لب مرا می منصور نشکندزنجیر موج باده پر زور نشکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4222

روزی که زخم کاهکشان را رفوکنندبر روی چاک سینه ما در فروکنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4228

مردان نظر سیاه به دنیا نمی‌کنندروز سفید خود شب یلدا نمی‌کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4234

از عیب پاک شو که هنرها همی‌دهنددست از خزف بشو که گهرها همی‌دهند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4259

آلوده دردمند به درمان چرا شودمنت کش علاج طبیبان چرا شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4260

دل از هجوم نشتر آزار وا شودچون غنچه ای که در بغل خار وا شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4262

دل چون کمال یافت سخن مختصر شودلب وا نمی کند چو صدف پر گهر شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4271

سرو این چنین ز شرم تو گر آب می شودطوق گلوی فاخته گرداب می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4281

دل بی غبار از لب خاموش می شوداز جوهر آب آینه خس پوش می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4282

رخسار او ز می چو عرقناک می شودهر سینه ای که هست ز دل پاک می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4290

تا غنچه شکایت من وا نمی شوداین عقده ها ز زلف سخن وا نمی شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq