Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
عرق رامی کند بی دست و پا لغزنده رخسارشدهد از دور شبنم آب، چشم خود ز گلزارش
Qəzəl 4933من و عشقی که دست چرخ را چنبرکند زورشگذارد درفلاخن کوه قاف عقل راشورش
Qəzəl 4934شرابی را که چون پروانه گردد گرد سر طورشنسازد پرده رنبوری انگور مستورش
Qəzəl 4937اگر صیدی برد جان از نگاه ناوک اندازشبه یک انداز آرد درکمند خویش آوازش
Qəzəl 4968چنان افکنده است ازطاق دلها کعبه راکویشکه پهلو می زند با طاق نیسان طاق ابرویش
Qəzəl 4969ز جولان نظر مجروح می شد روی نیکویشچسان دل داد خط را کاین چنین استاد بررویش ؟
Qəzəl 4979خط دمیده است ز لعل لب شکرشکنش ؟یا به خون چشم سیه کرده عقیق یمنش
Qəzəl 4980دلپذیرست چنان پسته شکرشکنشکه رسد پیشتر از گوش به دلها سخنش
Qəzəl 4987سرو گلزار بهشت است قد دلجویشلاله باغ تجلی است رخ نیکویش
Qəzəl 4988دل به دنیا نگذرد خرد دوراندیشنشود برق سبکسیر مقید به حشیش
Qəzəl 4989درکرم ساغر اگر هست زمینا در پیشابر ازبخشش دریاست ز دریا درپیش
Qəzəl 4991ساده لوحی که شکایت کند از قسمت خویشمی کشد تیغ به سیمای ولی نعمت خویش
Qəzəl 5003لطیفه ای عجب است این که لعل سیرابشمدام می چکد وکم نمی شود آبش
Qəzəl 5007چنین که گم شده در زلف پای تا به سرشبه پیچ و تاب توان یافتن مگر کمرش
Qəzəl 5011توانگری که نباشد به خبر اقبالشنصیب مردم بیگانه می شود مالش
Qəzəl 5024مخور چو لاله و گل، روی دست ساغر عیشکه در رکاب نسیم فناست دفتر عیش
Qəzəl 5034با صبح روگشاده تر ازآفتاب باشازهر که دم شمرده زند در حساب باش
Qəzəl 5048در محفل که راه بیابی گران مباشاز حرف سخت بار دل دوستان مباش
Qəzəl 5069خود کرده ام به شکوه تراخصم جان خویشکافر مباد کشته تیغ زبان خویش !
Qəzəl 5073تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویشچون گردباد محو کنم نقش پای خویش
Qəzəl 5088نریزد اگر آب لطف از جمالشبسوزد دو عالم ز برق جلالش
Qəzəl 5089سری را که بالین شود آستانشبود بخت بیدار خواب گرانش
Qəzəl 5093حضوری داشتم شب با خیالشکه در خاطر نمی آمد وصالش
Qəzəl 5106مهر لب هزره گو پرده آهستگی استپنبه به نرمی کند طفل جرس راخموش
Qəzəl 5118ز گنجهای گرانمایه بی نثار چه حظ؟اگر ز خود نفشانی ز برگ و بار چه حظ؟
Qəzəl 5125می گدازد زین شراب آتشین مینای شمعتا چه با پروانه بیدل کند صهبای شمع
Qəzəl 5126آبرو رامی برد از چهره اظهار طمعابر آب روی مردان است گفتار طمع
Qəzəl 5154نیست بر آیینه دُردیکشان گرد خلافمیتوان چون جام می دیدن ته دلهای صاف
Qəzəl 5160غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیفپیش عیسی درد خود را می کنی اظهار حیف
Qəzəl 5177به هر طوفانی از جا در نیاید لنگر عاشقشمارد داغ، خورشید قیامت را سر عاشق