Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراستبحر و کان را نبود این زر و گوهر که مراست
Qəzəl 1427پرده شب بود ایام شبابی که مراسترگ سنگ است ز غفلت رگ خوابی که مراست
Qəzəl 1476هر چه جز گوهر عشق است درین بحر کف استهر حیاتی که نه در عشق سرآید تلف است
Qəzəl 1698ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک استبه گل قرار نگیرد سفینه تا سبک است
Qəzəl 1777بلای مردم آزاده، لاف یکتایی استاگر به سرو شکستی رسد ز رعنایی است
Qəzəl 1893وحدت سرای دل به جهانی برابرستهر گوشه اش به کنج دهانی برابرست
Qəzəl 2223از خودگذشتگان را آیینه بی غبارستپیوسته صاف باشد بحری که بی کنارست
Qəzəl 2225موج سراب دنیا، شمشیر آبدارستآبش لعاب افعی، خارش زبان مارست
Qəzəl 2258ترک چشم مخمورش مست ناتوانیهاستفتنه با نگاه او گرم همعنانیهاست
Qəzəl 2333چشم خونبارم گرو ز ابر بهاری می بردنبض من از برق دست از بیقراری می برد
Qəzəl 2555شوق را آتش عنان دوری منزل میکندراهرو را منزل نزدیک کاهل میکند
Qəzəl 2703میشود عارف خجل نادان چو ملزم میشودمیکشد ناموس عالم هرکه آدم میشود
Qəzəl 2863زانفاس گرامی آنچه صرف آه می گرددبه دیوان قیامت مد بسم الله می گردد
Qəzəl 2897زخاطر ریشه غم دور ساغر بر نمی آردکه صیقل از دل آیینه جوهر بر نمی آرد
Qəzəl 3000به رغبت با خم زلفش دل بیتاب میسازدچو آب زندگی با ماهی این قلاب میسازد
Qəzəl 3317هر که رخساره آیینه گدازی داردرو به هر دل که گذارد در بازی دارد
Qəzəl 3686حجاب پرده چشم پرآب میگرددوگرنه دلبر ما بینقاب میگردد
Qəzəl 3777ز خویشتن سفری اختیار خواهم کرددل پیاده خود را سوار خواهم کرد
Qəzəl 4555زخم را آماده شو چون شد مساعد روزگارکزکجی بیش است عیب راستی در تیرمار
Qəzəl 4666نالهای از ته دل کرد سپند آخر کارسوخت خود را و برون خوست ز بند آخر کار
Qəzəl 4725از سعی، کار عشق شود خام بیشترپیچد به مرغ بال فشان دام بیشتر
Qəzəl 4777دل مکدر ز غم یار نگردد هرگزاز پری شیشه گرانبار نگردد هرگز
Qəzəl 4810باشد ز زلف آن رخ چون لاله بی نیازاز دامن است شعله جواله بی نیاز
Qəzəl 4858از تماشای پریشان جهان دلگیر باشواله یک نقش چو آیینه تصویر باش
Qəzəl 4888عقل اگر از سرپرد زاغ جگر خواری مباشمغز اگر بیجا شود آشفته دستاری مباش
Qəzəl 5111در رکاب برق دارد پای ،ایام نشاطدربهار از کف مده چون شاخ گل جام نشاط
Qəzəl 5210کناره گیر ازین قوم بی مروت خشککه داغ تشنه لبی به بود ز منت خشک
Qəzəl 5227پیش چشمی که ز کان لعل برون آورده استمی کند جلوه موج می احمررگ سنگ
Qəzəl 5333شهری عشقم چو مجنون در بیابان نیستماخگر دل زنده ام محتاج دامان نیستم
Qəzəl 5396مشت آبی بر رخ از اشک ندامت می زنمنیش بیداری به چشم خواب غفلت می زنم