Qəzəl 2926

مرا نازک نهالی قصد جان ناتوان داردکه تیغش جوهر از پیچ و خم موی میان دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2928

مه ناشسته رو کی رتبه دلدار من دارد؟که با آن تازگی گل حکم تقویم کهن دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2956

عرق رخسار آن خورشید طلعت برنمی‌داردکه چشم از پشت پا نرگس ز خجلت برنمی‌دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3041

کجا بی باده زنگ از خاطر اندوهگین خیزد؟چسان این سبزه خوابیده بی آب از زمین خیزد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3043

مرا از دل زقرب خط دلبر دود می خیزدزرشک خضر از جان سکندر دود می خیزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3068

که ساکن در دل ویرانه ما می تواند شد؟که غیر از بیکسی همخانه ما می تواند شد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3085

بهشت و دوزخ ما هجر و وصل آن پسر باشدصراط مردم باریک بین موی کمر باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3105

ز فرمان قضا گردنکشی دیوانگی باشددرین میدان سپر انداختن مردانگی باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3106

به مستی از ته دل آدمی خشنود می باشدنشاط هوشیاران قلب روی اندود می باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3107

دو شب از ماه نو سالی به عید امید می باشدهلال جام هر جا هست سی شب عید می باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3185

نه چندان است شوق من که از دل بر زبان آیدچسان دریای بی پایان به جوی ناودان آید؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3187

به مهر و مه کجا از مغز ما سودا برون آید؟می روشن مگر از مشرق مینا برون آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3195

غم عالم به دل از دیده خونبار می‌آیدبه این گلشن خزان از رخنه دیوار می‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3196

دل از مژگان خواب‌آلود در زنهار می‌آیدبلای جان بود تیغی که لنگردار می‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3283

دیدنت باعث سرسبزی جان می‌گرددپیر در سایه سرو تو جوان می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3284

آدمی پیر چو شد حرص جوان می‌گرددخواب در وقت سحرگاه گران می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3295

عاشق از طعنه اغیار چه پروا دارد؟آتش از سرزنش خار چه پروا دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3320

هر کف خاک ز احسان تو جانی داردهر حبابی ز محیط تو جهانی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3326

نه همین فکر مرا روز به من نگذاردکه به خوابم گل شب بوی سخن نگذارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3337

هر کجا قصه آن طره و کاکل گذردموج آشفتگی از دامن سنبل گذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3339

روز و شب بر من مهجور به تلخی گذردعید و نوروز به رنجور به تلخی گذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3342

از میان تیغ برآور که زمان می‌گذردوقت پیرایش گلزار جهان می‌گذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3356

قطع امید ازان موی کمر نتوان کردراه باریک چو افتاد گذر نتوان کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3358

دعوی بوسه به آن غنچه دهن نتوان کرددر میان چون نبود هیچ، سخن نتوان کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3419

دل به مطلب اگر از راه تپیدن نرسدگو مکن سعی که هرگز به دویدن نرسد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3448

اهل دل اوست که در وسعت خلق افزایدکعبه آن است که در ناف بیابان باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3451

بیخودی بال و پر روح گشودن باشدکم زنی مرتبه خویش فزودن باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3452

زردی روی من از باده کشیدن باشدموج می رنگ مرا بال پریدن باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3467

دل چسان دست ازان طره طرار کشد؟چون کسی از دو جهان دست به یکبار کشد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3469

کی ز تن کار دل خسته به آرام کشد؟مرغ وحشی چه نفس در قفس و دم کشد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq