Pərakəndə şeir 637

ای غنچه زر خرید گلستان بوی توخورشید خانه زاد شبستان موی تو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 635

ببین به دور لبش خط عنبرافشان راکه چون شراب برون داده راز پنهان را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 638

در مجلس شراب رخ شرمگین مجواز جویبار شعله گل کاغذین مجو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 637

ز اشک گرم خطر نیست خار مژگان راکه چشم شیر نگهبان بود نیستان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 640

چه شیرینی است با لبهای آن شیرین پسر یاربکه پیغام زبانی را کند مکتوب سربسته!

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 641

دستی که ریزشی نکند زیر خشت بهاز کعبه ای که فیض نبخشد کنشت به

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 641

ز کوه غم دل و دست گشاده را غم نیستکه سنگ، بار نگردد به دل فلاخن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 655

غافل ز سیر عالم انوار مانده ایدر عقده بزرگی دستار مانده ای

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 654

به هر ترنمی از جای می رود دل ماسبک رکاب چو بوی گل است محمل ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 663

باز رنگت شکسته است امروزتا کجا رنگ عشق ریخته ای

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 662

رسیده است به معراج اوج پستی ماهزار پایه کم از نیستی است هستی ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 663

شکست رنگ می از ترک میگساری مانمک به چشم قدح ریخت هوشیاری ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 665

هزار حیف که گل کرد بینوایی مابه چشم آبله آمد برهنه پایی ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 668

یکی هزار شد از عشق ناتمامی منز آفتاب قیامت فزود خامی من

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 669

ختم است بر خرام تو راه نظر زدنچون آه صبحگاه به قلب جگر زدن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 667

زهی به غمزه جان‌سوز برق مذهب‌هابه خنده شکرین نوبهار مشرب‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 670

اول علاج ما به نگاه کشند کنآنگاه غیر را هدف نوشخند کن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 674

زهی نقاب جمالت برهنه‌رویی‌هاخموشی تو زبان‌بند کام‌جویی‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 680

ای قیامت نخل بند قامت رعنای تونخل رعنایی به بارآورده بالای تو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 686

فصل بهار کرد مصور بهشت راپر حور ساخت عالم خاکی سرشت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 690

هم ناله رباب نباشد کسی چرا؟هم گریه کباب نباشد کسی چرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 691

در جوش گل شراب ننوشد کسی چرا؟با رحمت خدای نجوشد کسی چرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 693

قید عیال، پست کند رای مرد راگهواره تخته بند کند پای مرد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 698

وادید کرده است به من تلخ، دید رادر رجعت است عادت اعداد، عید را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 706

دانسته ام غرور خریدار خویش راخود همچو زلف می شکنم کار خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 714

نتوان به خواب کرد مسخر خیال راجز پیچ و تاب نیست کمند این غزال را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 731

از کار رفته دست چو دست سبو مراریزند می چو شیشه مگر در گلو مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 741

گیرم چگونه زان بت طناز بوسه را؟کز خود کند مضایقه از ناز بوسه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 743

دایم ز نازکی است دل افگار شیشه راخون می چکد مدام ز گفتار شیشه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 746

از خصم کجروست چه غم راست خانه را؟تیر کج است آیه رحمت نشانه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq