Qəzəl 1409

بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بختقانعم با دل بیدار ز بیداری بخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1413

تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟دلم از کار شد آن غمزه پر کار کجاست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1439

صیقل روح و طباشیر جگر مهتاب استجام شیری که برد دل ز شکر مهتاب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1442

میوه و تخم و گل عالم امکان پوچ استسر به سر دانه این مزرع ویران پوچ است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1447

مستی حسن، هم از ساغر سرشار خودستباده لعلیش از لعل گهربار خودست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1454

از شکر چاشنی ناله نی بیشترستاینقدر حسن گلوسوز کجا با شکرست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1456

در ره عشق که در هر قدمش صد خطرستدیده آبله را هر مژه از نیشترست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1460

در ره عشق، قضا کور و قدر بیخبرستمی دهد هر که ازین راه خبر، بیخبرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1462

لب لعلت ز می ناب رباینده ترستچشم مخمور تو از خواب رباینده ترست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1463

به تماشای تو از هر مژه راه دگرستهر بن موی کمینگاه نگاه دگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1469

زاده بد گهر از پاک گهر ممتازستمگس سگ ز مگسهای دگر ممتازست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1470

چون به حیرت زدگان است مرا روی سخنطرف صحبت من صورت دیوار بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1472

خواب و بیداری آن نرگس مخمور خوش استاین سرایی است که در بسته و معمور خوش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1473

ای که قصدت ز سفر یار صداقت کیش استآه ازین راه درازی که ترا در پیش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1474

نوبهار خط آن غنچه دهن در پیش استدل مجروح مرا سیر ختن در پیش است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1491

کوثر زنده دلی چشم تر مردان استدل پر آبله درج گهر مردان است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1492

دل پر داغ گلستان سحرخیزان استنفس سوخته ریحان سحرخیزان است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1497

کلک من شعله برجسته این نه لگن استشمع من باعث دلگرمی هفت انجمن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1501

عشق سرمایه تسکین دل زار من استخانه پرداز جهان خانه نگهدار من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1507

دخل و تحسین بجا باعث احیای من استهر که را درد سخن هست مسیحای من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1514

در کف هر که بود ساغر می، خاتم ازوستهر که در عالم آب است همه عالم ازوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1521

خط چرا در لب همچون شکرش سوخته است؟از دم گرم که آب گهرش سوخته است؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1527

غنچه را چاک به دامن ز گریبان رفته استتا که دیگر به تماشای گلستان رفته است؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1535

آتشم در جگر از چهره گلرنگ زده استلب لعلش به کبابم نمک سنگ زده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1547

صحن گلزار ز گل کاسه پر خون شده استلب جو از شفق گل لب میگون شده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1555

فلک پیر بسی مرگ جوانان دیده استاین کمان پشت سر تیر فراوان دیده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1562

عالم امنی اگر هست همین بیهوشی استهست اگر جنت در بسته همین خاموشی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1564

مایه پرورش عالم اسباب یکی استباغ هر چند به صد رنگ بود آب یکی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1567

لطف و قهر تو به چشم من غمناک یکی استنظر مرحمت و حلقه فتراک یکی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1569

پیش صاحب نظران درد و دوا هر دو یکی استچشم بیمار و لب روح فزا هر دو یکی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq