Qəzəl 4834

شرح دشت دلگشای عشق را از ما مپرسمی شوی دیوانه، از دامان آن صحرا مپرس

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4835

هیچ کار از ما نمی آید ز کار ما مپرسرفته ایم از خویش بیرون از دیار ما مپرس

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4841

شد ز خط لعل تو ایمن ز شبیخون هوسدر شب تار بود شهد مسلم ز مگس

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4842

طاق ابروی توازکون ومکان مارا بسگوشه چشم تو از ملک جهان مارا بس

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4846

زپرده داری هستی است در حجاب، نفسکه درفنا زته دل کشد حباب، نفس

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4853

معشوق پریشان نظری راچه کند کس؟این صندل هر دردسری را چه کند کس؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4854

حیف است که سر در سر مینانکند کسبا دختر رزعیش دوبالا نکند کس

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4855

صبح شد مطرب، قدح را پر کن از می زود باشاز دم جان بخش جان کن در تن نی زود باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4857

مرد صحبت نیستی، از دیده ها مستور باشاز بلا دوری طمع داری، ز مردم دور باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4863

گاه در پای خم و گه بر سر سجاده باشباسفال و جام زریکرنگ همچون باده باش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4864

چشم و گوش و لب ببند، از شور و شر آسوده باشخویش را گردآوری کن از سپر آسوده باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4868

تاتوان دزدید سر در جیب خود سرور مباشمی توان گردید تا از پیروان رهبر مباش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4870

از خدا در عهد پیری یک زمان غافل مباشاز نشان زنهار دربحر کمان غافل مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4871

از خدنگ آه پیران ای جوان غافل مباشچون دم شمشیر از پشت کمان غافل مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4882

خال بر رخسار جانان گرنباشد گو مباشمور در ملک سلیمان گرنباشد گو مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4890

ناز پروردی که من گردیده‌ام پروانه‌اشگل زنند اطفال جای سنگ بر دیوانه‌اش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4892

هرکه وقت صبح درساغر شرابی نیستشازسیه روزی به طلع آفتابی نیستش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4901

آن که دارم در نظر دامن به کف پیچیدنشمی برد گیرایی از خوانهای ناحق، دیدنش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4912

کاش می‌دیدی به چشم عاشقان رخسار خویشتا دریغ از چشم خود می‌داشتی دیدار خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4928

نمی تابد ز آتش روی، خط عنبر آلودشچه شمع است این که چون پروانه گردد گرد سردودش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4931

عرق رامی کند بی دست و پا لغزنده رخسارشدهد از دور شبنم آب، چشم خود ز گلزارش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4933

من و عشقی که دست چرخ را چنبرکند زورشگذارد درفلاخن کوه قاف عقل راشورش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4934

شرابی را که چون پروانه گردد گرد سر طورشنسازد پرده رنبوری انگور مستورش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4937

اگر صیدی برد جان از نگاه ناوک اندازشبه یک انداز آرد درکمند خویش آوازش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4968

چنان افکنده است ازطاق دلها کعبه راکویشکه پهلو می زند با طاق نیسان طاق ابرویش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4969

ز جولان نظر مجروح می شد روی نیکویشچسان دل داد خط را کاین چنین استاد بررویش ؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4979

خط دمیده است ز لعل لب شکرشکنش ؟یا به خون چشم سیه کرده عقیق یمنش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4980

دلپذیرست چنان پسته شکرشکنشکه رسد پیشتر از گوش به دلها سخنش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4987

سرو گلزار بهشت است قد دلجویشلاله باغ تجلی است رخ نیکویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4988

دل به دنیا نگذرد خرد دوراندیشنشود برق سبکسیر مقید به حشیش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq