Qəzəl 5203

نشأه می گرچه نتوان یافتن از جام خشکگاه کار بوسه تر می کند پیغام خشک

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5205

غوره من شد مویز از سردی دنیای خشکسوخت خون چون نافه ام در دل ازین صحرای خشک

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5216

از ترزبانیم نشد آسوده کام خشککز آب تیغ، سبز نگردد نیام خشک

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5219

از گرد خط آن غنچه مستور شود خشکدرجام سفالین می پرزور شود خشک

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5223

پای سعی دیگران آمد گر از صحرا به سنگدر وطن آمد مرا از خواب سنگین پا به سنگ

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 5225

می شود دایره خلق ز بیماری تنگزین سبب چشم تو پیوسته بود بر سر جنگ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5250

نمی روم قدمی راه بی اشاره دلکه خضر راه نجات است استخاره دل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5254

اگر شود زنی بوریا شکر حاصلشود ز خامه بی مغز هم ثمر حاصل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5260

دارم ز دست رفته عنانی ز دود دلچون زلف تاب داده سنانی ز دود دل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5267

حیرت نگر که در بغل غنچه بوی گلزنجیر پاره می کند از آرزوی گل

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5271

چو خواهی عاقبت شد رزق مورانبه دولت گر سلیمانی چه حاصل

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5282

گر چنین شویَد غبار زهد از دل باده‌امبادبان کشتی می می‌شود سجاده‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5284

چون قدح از عکس ساقی در بهشت افتاده امدر خرابات مغان خوش سر نوشت افتاده ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5286

در نمود نقش‌ها بی‌اختیار افتاده‌اممهره مومم به دست روزگار افتاده‌ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5292

سر چو دود از روزن اختر برون آورده امشعله شوخم سر از مجمر برون آورده ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5295

مدتی چون غنچه در خون جگر پیچیده‌امتا درین گلزار چون گل یک دهن خندیده‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5298

این منم در دست زلف یار را پیچیده‌امدر سخن آن شکرین‌گفتار را پیچیده‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5306

با کمال محرمی محرم ازان رخساره امدرکنار گل چو بوی گل همان آواره ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5312

شد گل صد برگ خار از اشک خوش پرگاله امسبزه خوابیده در گلشن نماند از ناله ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5339

یاد ایامی که شور عشق بلبل داشتماز دل صد پاره دامانی پر از گل داشتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5347

گر ز خود بیرون کسی فریادرس می‌داشتممی‌کشیدم ناله از دل تا نفس می‌داشتم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5349

می‌شدم بیرون ز خود گر منزلی می‌داشتمدست و پایی می‌زدم گر ساحلی می‌داشتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5358

جامه ای می خواست دل بر قامت رعنای زخمآخر آمد ناوک اوراست بر بالای زخم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5363

پیش چشمم شد روان گر تشنه دریا شدمیافتم جویاتر از خود هر چه را جویا شدم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5364

بی گل رخسار او هرگاه در بستان شدمخنده بیدردی گل دیدم وگریان شدم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5367

شد ز بیقدری غبار دیده ها شعر ترممهره گل گشت از گرد کسادی گوهرم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5369

نیست امروز از جنون این شور و غوغا بر سرمدر حریم غنچه زد چون لاله سودا بر سرم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5380

خاک صحرای جنون در چشم گریان می‌کشمناز سرو از گردباد این بیابان می‌کشم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5385

خار دیوارم که از برگ و نوا بی طالعماز ثبات خویش در نشو و نما بی طالعم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5389

داغ عالمسوز برگ عیش گردد در دلمشمع ماتم گریه شادی کند در محفلم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq