Qəzəl 6337

دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکنز اشک گرم می آتشین به ساغر کن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6341

به رنگ سرو درین باغ زندگانی کنبریز بار ز خود، ترک شادمانی کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6355

لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرونچه زهر بود که آمد ازین نگین بیرون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6363

مژگان او ز سنگ کند جوی خون رواناز سنگ این خدنگ کند جوی خون روان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6374

از آب زندگی به شراب التفات کناز طول عمر صلح به عرض حیات کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6376

ساقی دمید صبح، علاج خمار کنخورشید را ز پرده شب آشکار کن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6390

یک دل نشد گشاده ز گفت و شنید منبا هیچ قفل راست نیامد کلید من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6393

دلدار رفت و برد دل خاکسار منیکبار شد ز دست کند و شکار من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6408

از تن خجل ز شرم گنه رفت جان برونچون ناوک کجی که رود از کمان برون

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6411

در انتهای کار خود از ابتدا ببینزان پیشتر که خاک شوی زیر پا ببین

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6415

با درد بود صاف دل ساغر مستاننخوت نفروشد به خزف گوهر مستان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6437

ای قامت بلندت معراج آفریدنیک شیوه خرامت در پیش پا ندیدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6445

لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب اومی شود نرگس به هر رنگی که باشد آب او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6454

دلنشین افتاده است از بس که خط و خال اوریشه در آیینه چون جوهر کند تمثال او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6455

زهر آب زندگانی می شود در جام اونیست فرقی در میان بوسه و دشنام او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6456

خضر اگر در خواب بیند خنجر مژگان اومی شود زخم نمایان عمر جاویدان او

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6465

صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش توجوش غیرت می‌زند خون بهار از جوش تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6467

از پریشانی نیندیشد گدای زلف توعمر جاویدان بود کمتر سخای زلف تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6486

خوشدلی می خواهی از هوش و خرد بیگانه شوبر جنون زن کامیاب از عشرت طفلانه شو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6497

چه خوش باشد که گردد دیده روشن از عذار توجواهر سرمه بینش شود خط غبار تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6499

بهار آفرینش را نگاری نیست غیر از تونگار این گلستان را بهاری نیست غیر از تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6500

زهی گردون کف بی مغزی از دریای عاشق تودو عالم یک گریبان چاک از سودای عشق تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6508

نه خط است این که دمید از لب جان پرور توکه به دل بردن ما بست کمر شکر تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6514

بیا که سوخت مرا هجر بی مروت توکباب کرد مرا درد و داغ فرقت تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6516

ز کعبه سنگ به دل می زند خلیل از توالف به سینه کشد بال جبرئیل از تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6517

رسید خانه زین عاقبت به کام از توهلال یکشبه اش شد مه تمام از تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6519

ز گل فزود مرا خارخار خنده توکه نیست خنده گل در شمار خنده تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6532

از گِرد خط گرفته، مباد آفتاب توچندان که خاک اوست روان باد آب تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6566

یارب از عرفان مرا پیمانه ای سرشار دهچشم بینا، جان آگاه و دل بیدار ده

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6571

در گلستان برگ عیش اندوختم بی فایدهچون گل از جمعیت خود سوختم بی فایده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq